Główna próba szczelności ma potwierdzić, że instalacja jako układ przewodów i armatury nie ma nieszczelności po dłuższym okresie wyłączenia z użytkowania. Żeby wynik badania był miarodajny, instalację trzeba przygotować w sposób, który:
- odseparuje ją od urządzeń (odbiorników), które mogą mieć własne nieszczelności lub elementy wrażliwe na ciśnienie próbne,
- zapewni zamknięcie układu w badanym zakresie (brak "ucieczki" medium przez otwarte końcówki),
- umożliwi objęcie próbą całego właściwego odcinka przewodów.
Odpowiedź "zaślepieniu końcówek, otwarciu kurków i odłączeniu urządzeń" jest zgodna z logiką przygotowania do próby: zaślepienia domykają badany układ, odłączenie urządzeń eliminuje wpływ odbiorników na wynik, a odpowiednie ustawienie kurków pozwala włączyć do próby wymagane fragmenty instalacji.
Opcja z "zamknięciem kurków i odłączeniem urządzeń" bywa kusząca, bo kojarzy się z bezpieczeństwem, ale może spowodować, że próba nie obejmie właściwego odcinka (część instalacji zostanie odcięta), a więc nie sprawdzi się szczelności całego wymaganego zakresu.
Wariant "montażu nowego gazomierza" nie jest warunkiem wykonania próby szczelności; to inny rodzaj prac i nie stanowi logicznego kroku przygotowawczego do badania szczelności instalacji po przerwie.
Odpowiedź o "przedmuchaniu i zamknięciu kurków bez zaślepiania końcówek i odłączenia urządzeń" jest błędna, bo przedmuchanie nie zastępuje domknięcia układu ani odłączenia odbiorników. Bez zaślepień i bez rozłączenia urządzeń wynik próby może być niemiarodajny albo badanie może być wykonane w niewłaściwych warunkach.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: próba szczelności = instalacja ma być badanym "zamkniętym" układem, a urządzenia nie mogą wpływać na wynik.
