Absorpcyjne odsiarczanie gazu ziemnego polega na pochłanianiu (absorpcji) kwaśnych składników z gazu, przede wszystkim siarkowodoru, a często także dwutlenku węgla. W praktyce przemysłowej bardzo typowym rozwiązaniem jest tzw. proces aminowy, w którym rozpuszczalnikiem jest wodny roztwór aminy (np. monoetanoloaminy).
Dlatego odpowiedź "absorber zasilany roztworem monoetanoloaminy" jest właściwa: absorber (kolumna absorpcyjna) jest aparatem, w którym zachodzi kluczowy etap usuwania zanieczyszczeń z gazu, a MEA pełni rolę reagującego/wiązującego absorbentu.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych technologii lub do urządzeń pomocniczych:
- "absorber zasilany wodnym roztworem glikolu" – glikol (np. TEG) kojarzy się głównie z odwadnianiem gazu, czyli usuwaniem pary wodnej, a nie z typowym odsiarczaniem H2S w procesie aminowym.
- "adsorber zawierający sita molekularne" – adsorpcja na sitach molekularnych to proces z użyciem złoża stałego (adsorbent), najczęściej stosowany do osuszania lub selektywnego usuwania domieszek, ale to inny mechanizm niż absorpcja w roztworze cieczy.
- "desorber do regeneracji glikolu" – urządzenie regeneracyjne (desorber/stripper) dotyczy odtwarzania właściwości roztworu, ale w pytaniu wskazano instalację odsiarczania absorpcyjnego, gdzie kluczowy etap separacji zachodzi w absorberze. Regeneracja jest etapem wspierającym, nie "głównym urządzeniem pracującym" w sensie miejsca usuwania H2S z gazu.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą parę skojarzeń: amina → odsiarczanie/odkwaszanie → absorber, natomiast glikol → odwadnianie, a sita molekularne → adsorpcja na złożu. To ułatwia szybkie odróżnienie podobnie brzmiących pojęć i technologii.
