Odgazolinowanie gazu ziemnego polega na usuwaniu z niego cięższych węglowodorów (tzw. frakcji gazolinowej, zwykle C5+), aby poprawić parametry gazu i ograniczyć kondensację cieczy w dalszej części instalacji.
Metoda adsorpcyjna jest procesem powierzchniowym: cząsteczki adsorbatu gromadzą się na powierzchni ciała stałego (adsorbentu). Skuteczność zależy m.in. od powierzchni właściwej, struktury porów oraz dopasowania właściwości chemicznych (np. polarności) adsorbentu do usuwanych związków.
Odpowiedź "Węgiel aktywny" jest poprawna, ponieważ węgiel aktywny ma bardzo rozwiniętą powierzchnię właściwą oraz układ mikro- i mezoporów, co sprzyja wiązaniu (adsorpcji) związków organicznych, w tym niepolarnych węglowodorów C5+. Dzięki temu może pracować w kolumnach adsorpcyjnych w cyklach adsorpcja–regeneracja.
Pozostałe propozycje nie pasują do odgazolinowania metodą adsorpcyjną:
- "Piasek kwarcowy" nie jest typowym adsorbentem procesowym do selektywnego wychwytywania frakcji C5+; pełni raczej role mechaniczne (np. materiał filtracyjny), a nie efektywnego złoża adsorpcyjnego dla węglowodorów.
- "Glikol dietylenowy" jest cieczą stosowaną w procesach absorpcji (proces objętościowy w cieczy), a nie adsorpcji na ciele stałym; kojarzy się z technologiami glikolowymi do uzdatniania gazu, ale to inny mechanizm.
- "Żel krzemionkowy" ma charakter bardziej polarny i jest używany przede wszystkim do osuszania gazu (adsorpcja pary wodnej), a nie jako podstawowy materiał do usuwania niepolarnych węglowodorów C5+ w odgazolinowaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się glikol, najpierw sprawdź, czy pytanie dotyczy adsorpcji (złoże stałe) czy absorpcji (ciecz). To częsta pułapka pojęciowa.
