W robotach strzałowych w górnictwie podziemnym kluczową zasadą bezpieczeństwa jest rozdzielanie materiałów wybuchowych od środków inicjujących podczas przenoszenia i transportu. Torba strzałowa (czasem spotyka się również nazwę puszka strzałowa) służy do przenoszenia materiałów wybuchowych, czyli gotowych ładunków MW przygotowanych do użycia w otworach strzałowych.
Odpowiedź "ładunki MW." jest poprawna, ponieważ torba strzałowa ma zapewnić bezpieczne, zamykane przenoszenie samego MW z miejsca pobrania do miejsca wykonywania robót strzałowych.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "zapalniki elektryczne." – zapalniki należą do środków inicjujących i zgodnie z zasadami bezpieczeństwa powinny być przenoszone w oddzielnym pojemniku (ładownicy). Rozdzielenie MW i zapalników ogranicza ryzyko przypadkowego zadziałania inicjatora w bezpośrednim kontakcie z MW.
- "przybitkę piaskową." – przybitka jest materiałem do uszczelniania (zabijania) otworu strzałowego, nie jest MW ani inicjatorem. Przenosi się ją oddzielnie, zwykle w sposób dostosowany do organizacji robót, ale nie jest to typowa zawartość torby strzałowej.
- "naboje udarowe." – są to ładunki uzbrojone (z elementem inicjującym) i przygotowywane w ściśle określony sposób, co dodatkowo podkreśla, że nie należy mieszać inicjatorów i MW w jednym pojemniku podczas ręcznego przenoszenia.
W praktyce górnik strzałowy pobiera środki strzałowe według zapotrzebowania, a następnie przenosi je do miejsca robót: MW w torbie/puszce strzałowej, a inicjatory (np. zapalniki) w ładownicy. To rozróżnienie pojęć jest częstym tematem pytań egzaminacyjnych.
