Hartowanie rozsady pomidora przed wysadzeniem na miejsce stałe polega na celowym, stopniowym przyzwyczajaniu roślin do warunków bardziej zbliżonych do tych, które będą panowały po posadzeniu (np. większy ruch powietrza, niższa wilgotność, wahania temperatury, silniejsze nasłonecznienie).
Najbardziej typowe działania w hartowaniu to:
- ograniczenie podlewania – podlewa się oszczędniej, aby rośliny nie były "rozpieszczone" stałą wysoką wilgotnością i aby wytworzyły bardziej zwartą tkankę;
- intensywne wietrzenie – zwiększa się wymianę powietrza, co wzmacnia rośliny, ogranicza ich wybieganie i pomaga im lepiej znieść wiatr oraz spadki wilgotności po wyniesieniu na zewnątrz.
Odpowiedź "ograniczeniu podlewania i intensywnym wietrzeniu" jest poprawna, bo oba elementy realizują cel hartowania: przygotowanie roślin do stresu środowiskowego po wysadzeniu.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, ponieważ kierują pielęgnację w stronę warunków cieplarnianych lub wzrostowych:
- "obfitym podlewaniu i obniżeniu temperatury" – obfite podlewanie osłabia efekt hartowania; sama zmiana temperatury bez właściwej gospodarki wodą i przewietrzania nie oddaje istoty procesu.
- "ograniczeniu wietrzenia i podwyższeniu temperatury" – ograniczenie wietrzenia oraz podwyższanie temperatury sprzyja miękkiej, delikatnej rozsadzie i może zwiększać podatność na stres po posadzeniu.
- "podwyższeniu temperatury i ograniczeniu podlewania" – zawiera jeden trafny element (mniej wody), ale podwyższanie temperatury działa w przeciwnym kierunku niż przygotowanie do chłodniejszych i zmiennych warunków polowych; brakuje też kluczowego elementu, jakim jest wietrzenie.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: hartowanie = mniej "komfortu" (mniej wody, więcej powietrza), a nie pobudzanie wzrostu (cieplej, bardziej wilgotno).
