W metodzie FIFO (first in, first out) przyjmuje się, że z magazynu w pierwszej kolejności "schodzą" te towary, które zostały najwcześniej przyjęte. W ewidencji w cenach rzeczywistych oznacza to, że każda partia przyjęcia ma przypisaną własną cenę (wynikającą z kosztu nabycia), a rozchód wycenia się przez "pobieranie" ilości z kolejnych partii w porządku chronologicznym.
Aby obliczyć wartość rozchodu na konkretny dzień (tu: 08.06), należy wykonać następujące kroki:
- Ustalić ilość rozchodu (wydania) przypadającą na wskazany dzień – zgodnie z zestawieniem obrotów.
- Ułożyć przyjęcia chronologicznie i prowadzić bieżące saldo po wcześniejszych wydaniach (jeżeli w miesiącu były już rozchody przed 08.06).
- Wycenić wydanie: od najstarszej dostępnej partii odejmuje się ilości aż do wyczerpania partii; jeżeli partia nie wystarcza, brakującą ilość pobiera się z kolejnej partii przyjęcia.
- Zsumować wartości cząstkowe (ilość z danej partii × cena tej partii). Ta suma jest wartością rozchodu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi mogą być błędne? Najczęściej wynikają z typowych pomyłek:
- Wartość zaniżona (np. 13 000 zł) często oznacza, że nie uwzględniono części rozchodu lub pominięto "dobranie" z kolejnej partii, gdy pierwsza partia nie pokrywała całej ilości.
- Wartość "nietypowa" (np. 13 667 zł) bywa skutkiem automatycznego zastosowania średniej ważonej zamiast FIFO albo błędnego uśrednienia cen partii.
- Wartość znacznie zawyżona (np. 20 500 zł) może wynikać z odwrócenia logiki (pobranie najpierw z najnowszych partii – jak przy LIFO) albo z policzenia wartości przyjęć zamiast rozchodu.
W praktyce magazynowej najpewniejszą metodą uniknięcia błędów jest prowadzenie prostej kartoteki partii: data przyjęcia, ilość, cena, pozostało; a następnie "schodzenie" od góry listy (najstarsze) przy każdym wydaniu.
