Metoda kalkulacji podziałowej współczynnikowej służy do ustalenia jednostkowego kosztu wytworzenia wtedy, gdy w jednym procesie powstają wyroby podobne (np. opakowania), ale różniące się "pracochłonnością" lub "materiałochłonnością". Różnice te ujmuje się za pomocą współczynników.
Tok postępowania jest zawsze taki sam:
- Krok 1: odczytaj z tabeli wielkości produkcji wyrobów X i Y oraz przypisane im współczynniki.
- Krok 2: przelicz ilości na jednostki umowne: dla każdego wyrobu liczysz "ilość × współczynnik".
- Krok 3: zsumuj jednostki umowne dla wszystkich wyrobów – to jest łączna "produkcja przeliczeniowa".
- Krok 4: podziel koszty łączne (z tabeli) przez sumę jednostek umownych. Otrzymujesz koszt 1 jednostki umownej.
- Krok 5: koszt jednostkowy wyrobu X i Y wyznaczasz mnożąc koszt jednostki umownej przez współczynnik danego wyrobu.
Odpowiedź "Wyrób "X" 3 zł; wyrób "Y" 6 zł" jest poprawna, bo zachowuje logikę metody: wyrób o większym współczynniku powinien otrzymać wyższy koszt jednostkowy (przy tej samej bazie kosztów łącznych), a relacja kosztów między wyrobami odzwierciedla relację współczynników.
Pozostałe propozycje są błędne typowo z jednego z powodów: rozdzielenie kosztów tylko według ilości sztuk (z pominięciem współczynników), pomylenie kierunku przeliczeń (dzielenie zamiast mnożenia przez współczynnik), albo wykonanie rachunku na niewłaściwej podstawie (np. na kosztach cząstkowych zamiast łącznych). W praktyce egzaminacyjnej warto po obliczeniu sprawdzić sens wyniku: wyrób "trudniejszy" (wyższy współczynnik) nie powinien mieć niższego kosztu jednostkowego.