KWALIFIKACJA EKA5 - STYCZEŃ 2014 (test 2)

PYTANIE NR 42.
Przedsiębiorstwo produkcyjne wytwarza opakowania w dwóch rozmiarach. W celu ustalenia jednostkowego kosztu wytworzenia zastosowano metodę kalkulacji podziałowej współczynnikowej. Korzystając z danych zamieszczonych w tabeli, ustal jednostkowy koszt wytworzenia wyrobów gotowych.
Ilustracja przedstawia tabelę z danymi dotyczącymi produkcji opakowań w przedsiębiorstwie.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W kalkulacji podziałowej współczynnikowej koszty łączne rozlicza się na produkty przez przeliczenie ilości na jednostki umowne (ilość × współczynnik). Następnie oblicza się koszt 1 jednostki umownej i wyznacza koszty jednostkowe dla X i Y. Z tego wynika: X = 3 zł, Y = 6 zł.

Pełne wyjaśnienie:

Metoda kalkulacji podziałowej współczynnikowej służy do ustalenia jednostkowego kosztu wytworzenia wtedy, gdy w jednym procesie powstają wyroby podobne (np. opakowania), ale różniące się "pracochłonnością" lub "materiałochłonnością". Różnice te ujmuje się za pomocą współczynników.

Tok postępowania jest zawsze taki sam:

  • Krok 1: odczytaj z tabeli wielkości produkcji wyrobów X i Y oraz przypisane im współczynniki.
  • Krok 2: przelicz ilości na jednostki umowne: dla każdego wyrobu liczysz "ilość × współczynnik".
  • Krok 3: zsumuj jednostki umowne dla wszystkich wyrobów – to jest łączna "produkcja przeliczeniowa".
  • Krok 4: podziel koszty łączne (z tabeli) przez sumę jednostek umownych. Otrzymujesz koszt 1 jednostki umownej.
  • Krok 5: koszt jednostkowy wyrobu X i Y wyznaczasz mnożąc koszt jednostki umownej przez współczynnik danego wyrobu.

Odpowiedź "Wyrób "X" 3 zł; wyrób "Y" 6 zł" jest poprawna, bo zachowuje logikę metody: wyrób o większym współczynniku powinien otrzymać wyższy koszt jednostkowy (przy tej samej bazie kosztów łącznych), a relacja kosztów między wyrobami odzwierciedla relację współczynników.

Pozostałe propozycje są błędne typowo z jednego z powodów: rozdzielenie kosztów tylko według ilości sztuk (z pominięciem współczynników), pomylenie kierunku przeliczeń (dzielenie zamiast mnożenia przez współczynnik), albo wykonanie rachunku na niewłaściwej podstawie (np. na kosztach cząstkowych zamiast łącznych). W praktyce egzaminacyjnej warto po obliczeniu sprawdzić sens wyniku: wyrób "trudniejszy" (wyższy współczynnik) nie powinien mieć niższego kosztu jednostkowego.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To metoda ustalania kosztu jednostkowego, gdy w jednym procesie powstają podobne wyroby różniące się "wagą kosztową". Ilości produkcji przelicza się na jednostki umowne za pomocą współczynników, a koszty łączne dzieli proporcjonalnie do tej produkcji przeliczeniowej.
Dla każdego wyrobu liczysz: ilość wyrobów × współczynnik. Wyniki sumujesz dla całego asortymentu. Ta suma pokazuje, jaka była łączna "produkcja przeliczeniowa", do której rozliczasz koszty łączne procesu.
Bo wyroby różnią się zużyciem zasobów. Sama liczba sztuk nie oddaje, że większy rozmiar opakowania może pochłaniać więcej materiału i pracy. Współczynnik koryguje tę różnicę, dzięki czemu koszty są rozdzielone bardziej adekwatnie do "ciężaru" produktu.
Zwykle potrzebujesz trzech elementów: kosztów łącznych procesu, ilości produkcji wyrobów X i Y oraz współczynników dla tych wyrobów. Bez tych danych nie da się policzyć kosztu 1 jednostki umownej i kosztów jednostkowych.
Wykonaj kontrolę logiczną: wyrób z wyższym współczynnikiem powinien mieć wyższy koszt jednostkowy (przy tej samej bazie kosztów łącznych). Możesz też odtworzyć koszty łączne: koszt 1 j.u. × suma j.u. powinien dać koszt całkowity (z tabeli), z ewentualnymi zaokrągleniami.
Współczynnik opisuje relację "kosztochłonności" wyrobu do wyrobu bazowego (np. mniejszego opakowania). Jeśli wyrób ma współczynnik 2, to jedna sztuka jest traktowana jak dwie jednostki umowne w rozliczeniu kosztów, bo typowo wymaga więcej zasobów.
Stosuje się ją w produkcji masowej lub seryjnej, gdy w jednym procesie powstają wyroby podobne, ale o różnych rozmiarach/odmianach (np. opakowania, profile, elementy o różnych długościach). Metoda pomaga ustalić koszt jednostkowy dla każdego wariantu bez osobnych kart kosztów.
Najczęstsze są: pominięcie współczynników i podział kosztów tylko na sztuki, odwrócenie działania (dzielenie przez współczynnik zamiast mnożenia), błędne zsumowanie jednostek umownych oraz rozliczenie nie tej kwoty kosztów (np. części zamiast kosztów łącznych procesu).
W typowych zadaniach kalkulacyjnych dotyczących kosztu wytworzenia przyjmuje się, że obejmuje on koszty związane z produkcją (np. materiały, robociznę, koszty wydziałowe), a nie koszty sprzedaży. Na egzaminie zawsze kieruj się zakresem kosztów podanym w tabeli i w opisie zadania.
Stosuj stały schemat: (1) j.u. dla X i Y, (2) suma j.u., (3) koszt 1 j.u., (4) koszt X i koszt Y. Po obliczeniach zrób krótką kontrolę sensu: wyższy współczynnik → wyższy koszt jednostkowy.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 62% zdających egzamin. średnie

Eksperci podkreślają: "W kalkulacji podziałowej współczynnikowej koszty łączne rozlicza się na produkty przez przeliczenie ilości na jednostki umowne (ilość × współczynnik)."

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z rachunku kosztów (dział: kalkulacje podziałowe)
  • Zestawy zadań rachunkowych dotyczące kalkulacji współczynnikowej (jednostki umowne)
  • Notatki/ściąga: schemat obliczeń krok po kroku dla kalkulacji współczynnikowej

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego