W zadaniu trzeba policzyć, ile kruszywa należy zamówić, czyli ile materiału w stanie luźnym trzeba dostarczyć, aby po rozścieleniu i zagęszczeniu uzyskać wymaganą warstwę podbudowy.
Krok 1: zamiana jednostek grubości.
Podana grubość po zagęszczeniu wynosi 20 cm, czyli 0,20 m.
Krok 2: objętość warstwy po zagęszczeniu.
Objętość warstwy oblicza się ze wzoru: V = P × h.
Zatem: V = 500 m2 × 0,20 m = 100 m3. To jest objętość, którą ma mieć podbudowa po zagęszczeniu.
Krok 3: uwzględnienie współczynnika spulchnienia.
Współczynnik spulchnienia 1,25 oznacza, że aby uzyskać 1 m3 materiału po ułożeniu/zagęszczeniu, trzeba dostarczyć 1,25 m3 materiału w stanie luźnym (do zamówienia). Dlatego objętość po zagęszczeniu mnożymy przez 1,25:
100 m3 × 1,25 = 125 m3.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne?
- 25 m3 zwykle wynika z pomyłki w grubości (np. potraktowania 20 cm jak 0,05 m) albo z błędu rachunkowego; jest to wartość zbyt mała dla 500 m2 i 20 cm.
- 250 m3 może być efektem podwojenia objętości bez uzasadnienia (np. pomylenia 0,20 m z 0,50 m lub przyjęcia współczynnika 2 zamiast 1,25).
- 625 m3 to typowy skutek wielokrotnego przeliczenia lub użycia współczynnika spulchnienia w niewłaściwy sposób (np. 500 × 1,25) bez uwzględnienia grubości, albo błędnej konwersji jednostek.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw licz objętość warstwy w m3 z m2 i metrów, a dopiero potem stosuj współczynniki technologiczne (spulchnienia, ubytku, zapasu).