Najpierw trzeba obliczyć objętość podbudowy wbudowanej (po rozłożeniu w warstwie o zadanej grubości), a dopiero potem przeliczyć ją na ilość kruszywa do dostarczenia z uwzględnieniem współczynnika spulchnienia.
Krok 1: zamiana jednostek
Grubość 15 cm = 0,15 m.
Długość 2,5 km = 2500 m.
Krok 2: pole powierzchni jezdni
Pole S = szerokość × długość = 5 m × 2500 m = 12 500 m2.
Krok 3: objętość warstwy o grubości 0,15 m
Objętość wbudowana V = S × h = 12 500 m2 × 0,15 m = 1875 m3.
Krok 4: współczynnik spulchnienia
Współczynnik 1,1 oznacza, że w stanie luźnym (np. w transporcie) objętość jest większa niż objętość wbudowana. Dlatego ilość do dostarczenia: 1875 × 1,1 = 2062,5 m3.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne?
- Wyniki równe 1875 m3 lub zbliżone zwykle wynikają z pominięcia współczynnika spulchnienia i podania samej objętości warstwy.
- Wyniki rzędu 1250–1375 m3 często biorą się z błędnej grubości (np. przyjęcia 10–11 cm zamiast 15 cm) albo z błędnej długości (np. 2,0 km zamiast 2,5 km).
W zadaniach egzaminacyjnych warto zawsze zrobić szybką kontrolę sensowności: 2,5 km × 5 m to duża powierzchnia, więc przy 15 cm grubości objętość musi wyjść w tysiącach m3, a po spulchnieniu jeszcze wzrosnąć.
