W pomiarach pionowości metodą trygonometryczną wysokość (lub przyrost wysokości) wyznacza się na podstawie zależności geometrycznych wynikających z obserwacji kąta pionowego oraz informacji o odległości (lub składowej odległości), a następnie poprawnie odnosi do układu wysokości poprzez uwzględnienie wysokości instrumentu i wysokości celu (np. pryzmatu/znacznika). W praktyce dane te są zapisywane w dzienniku pomiarowym, a w miejscu znaku zapytania wpisuje się wynik końcowy w metrach.
Odpowiedź "19,23 m" jest poprawna, ponieważ odpowiada wartości całkowitej wysokości obiektu wyprowadzonej z zapisu w dzienniku: najpierw wyznacza się składową wysokościową (różnicę wysokości) z obserwacji trygonometrycznych, potem uwzględnia się wysokość stanowiska (wysokość instrumentu) oraz wysokość punktu celowania. Istotne jest zachowanie właściwego znaku (czy wartość należy dodać, czy odjąć) oraz zapis z dokładnością zgodną z dziennikiem.
Pozostałe propozycje różnią się o kilka centymetrów, co typowo wynika z błędów rachunkowych:
- "19,20 m" może wynikać z przedwczesnego zaokrąglania pośredniego wyniku lub pominięcia jednego składnika (np. wysokości celu).
- "19,17 m" często odpowiada sytuacji, gdy mylnie przyjęto znak różnicy wysokości (np. odjęto zamiast dodać) albo błędnie przeliczono jednostki.
- "19,26 m" bywa efektem dodania poprawki/parametru, który w danym schemacie dziennika nie powinien być sumowany (np. podwójne uwzględnienie wysokości instrumentu).
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi warto sprawdzić dwie rzeczy: (1) czy wynik ma sens fizyczny (wysokość mostu powinna być dodatnia i zgodna ze skalą danych), (2) czy wszystkie składniki z dziennika zostały użyte dokładnie raz i z właściwym znakiem. Różnice rzędu centymetrów najczęściej oznaczają błąd w zaokrągleniu lub pominięcie HI/HT.
