W układzie pary sił działają dwie siły o tej samej wartości, równoległe, przeciwnie skierowane i o różnych liniach działania. Taki układ nie daje wypadkowej siły (siły się "znoszą"), ale wywołuje czysty efekt obrotowy, czyli moment pary sił.
Najważniejsza własność pary sił: jej moment nie zależy od wyboru punktu odniesienia. Zależy tylko od:
- F – wartości jednej z sił pary,
- a – ramienia pary, czyli odległości między liniami działania tych sił.
Dlatego stosuje się wzór:
M = F · a
Podstawienie danych:
Obliczenie krok po kroku:
M = 2000 · 0,4 = 800
Jednostką momentu w układzie SI jest N·m (newtonometr).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 400 N·m – typowy skutek błędu "dzielę ramię przez 2" (a/2), np. gdy ktoś mylnie bierze odległość do osi zamiast odległości między liniami działania.
- 200 N·m – wynik przypadkowy lub z błędnego przepisania danych (np. 0,1 m zamiast 0,4 m) albo pomylenia jednostek.
- 1600 N·m – typowy skutek nieuzasadnionego "podwojenia" (2a) lub wzięcia 2F mimo że we wzorze na moment pary używa się wartości jednej z sił i ramienia między nimi.
Na egzaminie warto zawsze dopisać sobie w brudnopisie: para sił → M=F·a oraz sprawdzić, czy a oznacza odległość między liniami działania sił.
