W cyfrowej rejestracji dźwięku kluczowe jest rozróżnienie dwóch pojęć: pasma sygnału (jak wysokie częstotliwości występują w dźwięku) oraz częstotliwości próbkowania (jak często mierzymy wartość sygnału w czasie).
Zgodnie z twierdzeniem Nyquista‑Shannona częstotliwość próbkowania musi być co najmniej dwukrotnie wyższa od najwyższej częstotliwości obecnej w sygnale: fs ≥ 2·fmax. Dla pełnego zakresu dźwięków słyszalnych przez człowieka w praktyce przyjmuje się górną granicę około 20 kHz, czyli fmax = 20 kHz. Stąd minimalna (teoretyczna) częstotliwość próbkowania wynosi 2×20 kHz = 40 kHz.
Odpowiedź "20 kHz" jest błędna, bo to maksymalna częstotliwość sygnału, a nie wymagana częstotliwość próbkowania. Próbkowanie równe fmax nie spełnia warunku Nyquista i prowadzi do zniekształceń.
Odpowiedź "10 kHz" jest tym bardziej niepoprawna, ponieważ ograniczałaby możliwe do zarejestrowania składowe do okolic 5 kHz (połowy fs), co nie obejmuje nawet znacznej części pasma wysokich tonów.
Odpowiedź "60 kHz" nie jest minimalna: spełnia warunek Nyquista, ale pytanie dotyczy najmniejszej częstotliwości umożliwiającej rejestrację pełnego pasma słyszalnego.
W praktyce systemy audio stosują wartości nieco wyższe od minimum teoretycznego (np. 44,1 kHz lub 48 kHz), aby uwzględnić filtry antyaliasingowe i zapewnić margines bezpieczeństwa. Na egzaminie należy jednak policzyć minimum z zasady 2×fmax.
