Wskaźnik PUWp (powierzchniowy) opisuje intensywność próchnicy poprzez liczbę zajętych powierzchni zębów, a nie liczbę zębów. Dlatego każdą informację kliniczną trzeba przeliczyć na powierzchnie.
W standardowym liczeniu przyjmuje się 5 powierzchni dla zęba: mezjalną, dystalną, żującą/sieczną, policzkową/wargową oraz językową/podniebienną. Z tego wynika kluczowa zasada: ząb brakujący w indeksie powierzchniowym odpowiada 5 powierzchniom.
Przeliczenie danych z zadania:
- 1 ubytek klasy V – dotyczy powierzchni szyjkowej, więc daje 1 powierzchnię.
- 1 ubytek MOD – obejmuje trzy powierzchnie: M + O + D, czyli 3 powierzchnie.
- 2 wypełnienia klasy II – klasa II dotyczy powierzchni stycznych zębów bocznych i w typowym zapisie (MO/DO) oznacza 2 powierzchnie na jedno wypełnienie, więc razem 2 × 2 = 4 powierzchnie.
- Brak 1 zęba – w PUWp liczy się jako 5 powierzchni.
Suma powierzchni: 1 + 3 + 4 + 5 = 13, więc PUWp pacjenta wynosi 13.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wynik 7 lub 10 zwykle wynika z typowych pomyłek: liczenia brakującego zęba jako 1 (zamiast 5) albo traktowania wypełnienia klasy II jako 1 powierzchni. Wynik 4 to z kolei błąd polegający na pominięciu części danych (np. nieuwzględnienie zęba brakującego lub elementu MOD).
Wskazówka egzaminacyjna: w PUWp zawsze pytaj siebie: "Ile to jest powierzchni?" – i dopiero potem dodawaj.