Opylanie pyłem kamiennym jest jednym z podstawowych elementów profilaktyki przeciwwybuchowej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny. Pył kamienny (niepalny, najczęściej wapienny) rozprowadza się na obudowie i ociosach wyrobiska, aby zwiększyć udział części niepalnych w pyle kopalnianym. Dzięki temu ogranicza się możliwość zapłonu oraz propagacji wybuchu pyłu węglowego, szczególnie w warunkach współwystępowania zagrożenia metanowego.
W pytaniu wskazano dwa kluczowe warunki: opylanie dotyczy przodka i strefy przyprzodkowej oraz odbywa się w polu metanowym. Dla takich warunków przepis określa ilość pyłu kamiennego zużywanego na każdy otwór strzałowy. Poprawna wartość to "3,0 kg". Jest to wielkość normatywna, którą należy przyjąć przy planowaniu i wykonywaniu robót przygotowawczych do strzelania, tak aby opylanie było skuteczne na całym wymaganym odcinku.
Odpowiedzi z mniejszymi wartościami (np. 2,0 kg, 1,0 kg, 0,5 kg) są typowymi dystraktorami, bo mogą kojarzyć się z innymi warunkami pracy lub z intuicyjnym "oszczędzaniem" materiału. W praktyce takie zaniżenie może spowodować, że na powierzchniach wyrobiska pozostanie zbyt mało substancji niepalnej, a więc nie zostanie osiągnięty wymagany efekt zabezpieczenia. Najczęstsza pomyłka polega na przeniesieniu wartości właściwej dla pól niemetanowych na pole metanowe albo na myleniu wariantów robót strzałowych (np. inne wymagania przy odpalaniu pojedynczych otworów).
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się wartości w parach i z warunkiem brzegowym (rodzaj pola oraz odniesienie "na otwór strzałowy"), bo to właśnie kontekst (metanowe/niemetanowe, sposób odpalania) decyduje o prawidłowej liczbie.
