W systemach alarmowych czujka PIR jest zwykle podłączana trzema "torami" funkcjonalnymi: zasilaniem, sygnałem alarmowym oraz sygnałem sabotażowym. Pytanie dotyczy standardowego podłączenia czujki ruchu z wejściem antysabotażowym, czyli takiej, która ma dodatkowy styk reagujący na otwarcie obudowy lub oderwanie czujki od podłoża.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "6"?
- 2 żyły zasilania – typowo +12 V i masa (GND). Bez zasilania czujka nie pracuje.
- 2 żyły wyjścia alarmowego – najczęściej para zacisków COM oraz NC (styk normalnie zamknięty), która zmienia stan przy wykryciu ruchu (alarm).
- 2 żyły sabotażu – osobny styk (również najczęściej NC) przeznaczony do sygnalizacji manipulacji przy urządzeniu; do jego wpięcia potrzebna jest oddzielna para przewodów.
Suma: 2 + 2 + 2 = 6 żył.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "4" pasuje do sytuacji, gdy czujka nie ma podłączonego toru sabotażowego (tylko zasilanie + alarm). W pytaniu wprost wskazano wejście antysabotażowe, więc 4 żyły nie uwzględniają dodatkowego styku.
- "2" nie wystarczy, bo same dwie żyły mogą co najwyżej zasilić urządzenie albo przesłać jeden prosty sygnał, ale nie zapewnią jednocześnie zasilania i informacji o alarmie oraz sabotażu.
- "8" bywa spotykane w innych konfiguracjach lub przy dodatkowych funkcjach i sposobach parametryzacji, ale nie jest typową, minimalną liczbą żył wymaganą wyłącznie przez zasilanie, wyjście alarmowe i styk sabotażowy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "antysabotaż"/"sabotaż", od razu dolicz dodatkową parę żył do podstawowego okablowania czujki.
