Metoda Kjeldahla służy do oznaczania azotu (zwłaszcza azotu organicznego) na podstawie charakterystycznej, wieloetapowej procedury. Kluczowe jest rozpoznanie ciągu operacji, a nie pojedynczej nazwy odczynnika czy wskaźnika.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "Kjeldahla."
W opisie znajdują się typowe etapy tej metody:
- Mineralizacja próbki w stężonym kwasie siarkowym(VI) w wysokiej temperaturze i w obecności katalizatorów. Podczas mineralizacji azot związany organicznie przechodzi do formy amonowej, tworząc m.in. siarczan(VI) amonu.
- Alkalizacja zmineralizowanej próbki (np. roztworem zasady), co powoduje uwolnienie amoniaku (NH3) z jonów amonowych.
- Destylacja amoniaku do roztworu kwasu.
- Oznaczanie miareczkowe ilości amoniaku, często z użyciem odpowiedniego wskaźnika (w opisie pojawia się wskaźnik Tashiro).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Dumasa." Metoda Dumasa opiera się na spalaniu próbki i pomiarze azotu w postaci N2. W opisie nie ma spalania do N2, tylko mineralizacja w H2SO4 oraz destylacja NH3.
- "Tashiro." Tashiro to wskaźnik stosowany w miareczkowaniu, a nie nazwa metody oznaczania azotu. Pojawienie się tej nazwy w procedurze ma skłaniać do sprawdzenia, czy uczeń nie myli wskaźnika z metodą.
- "Griessa." Reakcja/metoda Griessa dotyczy oznaczania azotynów (zwykle barwnie). W opisie nie ma typowego oznaczania azotynów ani reakcji diazowania; jest natomiast destylacja amoniaku po alkalizacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz zestaw: "H2SO4 + mineralizacja → (NH4)+ / (NH4)2SO4 → NaOH → destylacja NH3 → miareczkowanie", to praktycznie zawsze jest to Kjeldahl. Natomiast "spalanie i pomiar N2" wskazuje na Dumasa.
