W zadaniach z inwentaryzacji kluczowe jest rozróżnienie dwóch pojęć: niedoboru i nadwyżki. Niedobór występuje wtedy, gdy stan rzeczywisty ustalony w spisie z natury jest mniejszy niż stan wynikający z ewidencji. Nadwyżka jest sytuacją odwrotną: stan rzeczywisty jest większy od ewidencyjnego.
Aby obliczyć wartość niedoboru na podstawie tabeli, postępuje się typowo w kilku krokach:
- Krok 1: Dla każdego magazynu (I i II) porównuje się wartości (lub ilości przeliczone na wartości) ze spisu z natury z wartościami z ewidencji.
- Krok 2: Wyznacza się różnicę: spis z natury minus ewidencja (albo odwrotnie – ważne, by konsekwentnie trzymać się jednego sposobu i poprawnie interpretować znak).
- Krok 3: Do niedoboru zalicza się tylko te pozycje, w których różnica oznacza "brak" w magazynie (czyli stan rzeczywisty jest niższy). Pozycje będące nadwyżką nie są niedoborem.
- Krok 4: Sumuje się wartości niedoborów z magazynu I i magazynu II (zgodnie z tym, co pokazuje tabela w zadaniu).
Odpowiedź "450,00 zł" jest zgodna z takim sposobem rozliczenia: po zidentyfikowaniu w tabeli ujemnych różnic (niedoborów) w obu magazynach i ich zsumowaniu otrzymuje się właśnie tę wartość.
Pozostałe propozycje wyników są typowymi efektami błędów rachunkowych lub interpretacyjnych, np.:
- pominięcie jednego z magazynów i policzenie niedoboru tylko dla jednej części zestawienia,
- zsumowanie różnic bez względu na to, czy są niedoborem czy nadwyżką,
- pomylenie kierunku odejmowania (co zmienia znak różnicy),
- błędne przepisanie wartości z tabeli.
Na egzaminie warto zawsze sprawdzić, czy liczysz niedobór (braki) a nie różnice ogółem, oraz czy uwzględniasz wszystkie wskazane miejsca (magazyny I i II).
