W opisie podano płaskodenne naczynie przeznaczone do otrzymywania substancji stałej przez powolne odparowanie rozpuszczalnika z roztworu. Taki proces prowadzi do wzrostu stężenia roztworu, osiągnięcia przesycenia i w konsekwencji do krystalizacji. Typowym naczyniem do tego celu jest krystalizator (naczynie krystalizacyjne), który dzięki dużej powierzchni swobodnej ułatwia spokojne, równomierne parowanie i sprzyja tworzeniu kryształów.
Odpowiedź "Krystalizator." jest poprawna, ponieważ dokładnie odpowiada funkcji opisanej w pytaniu: jest to naczynie używane do krystalizacji z roztworu, często właśnie metodą powolnego odparowania rozpuszczalnika.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo dotyczą innych operacji laboratoryjnych:
- "Tygiel Schotta." (ogólnie: tygiel) służy głównie do ogrzewania, prażenia, stapiania lub spalania próbek oraz do operacji wymagających wysokiej temperatury. Nie jest typowym naczyniem do spokojnej krystalizacji z roztworu.
- "Kolba Kjeldahla." to naczynie specjalistyczne używane w metodzie Kjeldahla (m.in. etap mineralizacji), a więc w procedurach analitycznych związanych z oznaczaniem azotu. Kształt i przeznaczenie nie odpowiadają krystalizacji przez odparowanie.
- "Eksykator." służy do suszenia i przechowywania substancji w warunkach ograniczonej wilgotności (często z użyciem środka osuszającego). Nie jest naczyniem do prowadzenia krystalizacji z roztworu przez odparowanie.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór szkła laboratoryjnego zawsze szukaj słów-kluczy opisujących proces (tu: "powolne odparowanie z roztworu" → krystalizacja), a dopiero potem dopasuj do nich funkcję naczynia.
