LEO (niska orbita okołoziemska) to kategoria orbit, na których satelity znajdują się stosunkowo blisko powierzchni Ziemi. W praktyce telekomunikacyjnej i inżynierskiej LEO kojarzy się z:
- mniejszym opóźnieniem sygnału niż na orbitach wyższych (krótsza droga propagacji),
- mniejszym pojedynczym zasięgiem satelity na powierzchni Ziemi, co zwykle wymusza użycie konstelacji wielu satelitów,
- częstszymi zmianami położenia satelity względem obserwatora (w odróżnieniu od GEO).
Odpowiedź "Od 500 do 2 000 km" opisuje typowy zakres wysokości kwalifikowany jako LEO w wielu materiałach dydaktycznych: jest to poziom znacznie poniżej orbit średnich i geostacjonarnych, a jednocześnie wyraźnie powyżej granic atmosfery, gdzie satelita może utrzymywać stabilny lot orbitalny.
Pozostałe propozycje odpowiadają innym kategoriom lub są zbyt szerokie:
- "Około 36 000 km" jest charakterystyczne dla orbit geostacjonarnych (GEO), używanych m.in. w klasycznej telewizji satelitarnej i częściach łączności stałej.
- "Od 8 000 do 12 000 km" to wartości typowe raczej dla orbit średnich (MEO), kojarzonych np. z systemami nawigacyjnymi, a nie z niską orbitą.
- "Od 500 do 50 000 km" obejmuje jednocześnie LEO, MEO i okolice GEO, więc nie opisuje jednej, spójnej kategorii i nie pasuje do definicji LEO jako "niskiej" orbity.
Wskazówka egzaminacyjna: warto zapamiętać porządek wielkości: LEO to tysiące kilometrów (lub mniej), MEO to kilka–kilkanaście tysięcy kilometrów, a GEO to ~36 tys. km. To pozwala szybko odrzucać odpowiedzi o złej skali.
