W zadaniach wentylacyjnych maksymalny wydatek (ilość) powietrza Q w wyrobisku oblicza się z zależności wynikającej z definicji przepływu objętościowego:
Q = v · S, gdzie v to prędkość powietrza (m/s), a S to pole przekroju (m2).
Dla warunków kopalnianych często przelicza się wynik na minuty, stąd we wzorze pojawia się mnożnik 60 (60 s = 1 min):
Qmax = vmax · Smin · 60.
W treści podano minimalny przekrój ściany: Smin = 10,5 m2. Aby wyznaczyć maksymalny przepływ, należy przyjąć normatywną wartość maksymalnej dopuszczalnej prędkości powietrza dla ścian wydobywczych: vmax = 5 m/s. Następnie podstawiamy:
Q = 5 · 10,5 · 60 = 3150 m3/min.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 630 m3/min odpowiada obliczeniu 1·10,5·60 (jakby przyjęto v=1 m/s) albo błędnemu założeniu zbyt małej prędkości.
- 189 m3/min jest typowym skutkiem pomylenia jednostek lub wykonania niepoprawnego przeliczenia (np. dzielenia zamiast mnożenia przez 60).
- 5040 m3/min mogłoby wynikać z przyjęcia większej prędkości (np. 8 m/s) – byłoby to przekroczenie wartości dopuszczalnej dla ściany w tym ujęciu.
W praktyce na egzaminie warto zawsze sprawdzić: (1) czy użyto minimalnego przekroju, (2) czy przyjęto właściwe vmax, (3) czy wynik jest w m3/min, a nie w m3/s.