W praktyce analizy mikrobiologicznej gleby bardzo często wykorzystuje się metodę płytkową z użyciem płytek Petriego. Wynika to z tego, że gleba jest próbką stałą i niejednorodną, więc typowym podejściem jest przygotowanie zawiesiny gleby (w jałowym rozcieńczalniku), wykonanie serii rozcieńczeń, a następnie posiew na odpowiednie podłoże stałe (np. agarowe). Po inkubacji liczy się wyrosłe kolonie i podaje wynik jako liczbę jednostek tworzących kolonie (CFU) w przeliczeniu na masę próbki.
Dlaczego to jest "najczęściej" stosowane? Metoda płytkowa jest prosta organizacyjnie, relatywnie tania, pozwala uzyskać izolowane kolonie do dalszej identyfikacji i jest dobrze dopasowana do próbek środowiskowych po rozcieńczeniu. Daje też możliwość doboru podłoży selektywnych/różnicujących, gdy celem jest określona grupa drobnoustrojów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym ujęciu pytania?
- Metoda filtracji membranowej jest typowa dla próbek ciekłych (np. woda), gdzie można przefiltrować określoną objętość i przenieść filtr na podłoże. Dla gleby bezpośrednia filtracja jest utrudniona przez cząstki stałe i mętną matrycę.
- Metoda MPN (najbardziej prawdopodobna liczba) to metoda statystyczna oparta o wzrost w seriach rozcieńczeń w podłożach płynnych. Może mieć zastosowania, ale nie jest najbardziej "typową" pierwszą metodą ilościową kojarzoną z rutynowym zliczaniem mikroflory gleby.
- Metoda spektrofotometryczna mierzy mętność/absorpcję i daje wynik pośredni, zależny od wielu czynników (cząstki gleby, barwa, agregacja). Nie zastępuje klasycznego zliczania żywych komórek tworzących kolonie na agarze.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "badanie mikrobiologiczne" i matryca stała (gleba), najpierw rozważ metody hodowlane na podłożach stałych (posiew na płytki), a metody filtracyjne zostaw dla cieczy.
