Charakterystyka obciążeniowa zasilacza impulsowego pokazuje zależność napięcia wyjściowego U2 od prądu obciążenia I2. Kluczowe jest rozpoznanie, w jakim obszarze zasilacz pracuje "normalnie", tzn. zapewnia stabilizowane napięcie.
Zakres stabilizacji to fragment, w którym krzywa ma przebieg prawie poziomy: mimo zmiany prądu obciążenia napięcie pozostaje (w przybliżeniu) stałe. To właśnie w tym zakresie odbiorniki powinny być zasilane, dlatego napięcie znamionowe urządzenia dobiera się do wartości U2 odczytanej z poziomego odcinka.
Na przedstawionym wykresie poziomy odcinek znajduje się pomiędzy liniami siatki odpowiadającymi 140 V i 160 V. Ponieważ przebiega on pośrodku, właściwy odczyt to około 150 V. Taka wartość odpowiada napięciu, jakie zasilacz utrzymuje w szerokim zakresie prądu (aż do okolic "punktu zwrotnego", gdzie zaczyna działać ograniczenie prądowe).
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "160 V" kusi, bo pojawia się na wykresie przy bardzo małym prądzie (opisanym jako stan gotowości). To jednak sytuacja znikomego obciążenia; po podłączeniu pracującego urządzenia zasilacz przechodzi do stabilizacji i napięcie spada do wartości roboczej ok. 150 V.
- "80 V" i "60 V" odpowiadają raczej obszarom głębokiego przeciążenia lub zwarcia, gdzie napięcie gwałtownie maleje wskutek zabezpieczeń. To nie są warunki nominalnego zasilania urządzeń.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "wartości znamionowej" dobieranej do zasilacza, najpierw znajdź na charakterystyce fragment stabilizacji napięcia, a dopiero potem odczytaj U2. Nie wybieraj wartości ze stanu jałowego, jeśli wykres wyraźnie rozróżnia tryby pracy.
