KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - STYCZEŃ 2021

PYTANIE NR 2.
Jaki nastrój występuje u 60-letniego pacjenta, przebywającego na oddziale ortopedycznym po zabiegu amputacji kończyny dolnej, który w zaistniałej sytuacji obawia się utraty samodzielności, jest drażliwy, przygnębiony i odmawia współpracy w rehabilitacji?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Nastrój obniżony rozpoznaje się, gdy dominują przygnębienie, pesymizm, lęk o przyszłość i spadek motywacji. Opis pacjenta (przygnębienie, drażliwość, obawy o utratę samodzielności oraz odmowa współpracy w rehabilitacji) wskazuje na obniżenie nastroju, a nie wyrównanie czy podwyższenie.

Pełne wyjaśnienie:

W badaniu stanu psychicznego nastrój to dłużej utrzymujące się, "tło" emocjonalne, które wpływa na myślenie, zachowanie i motywację. U pacjenta po amputacji kończyny dolnej opisano: obawy o utratę samodzielności, drażliwość, przygnębienie oraz odmowę współpracy w rehabilitacji. Taki zestaw objawów jest typowy dla nastroju obniżonego, bo łączy smutek/żal, lęk o przyszłość, poczucie zagrożenia i spadek chęci do podejmowania działań.

Dlaczego inne odpowiedzi nie pasują?

  • "Labilny" sugeruje częste, wyraźne wahania nastroju (np. szybkie przechodzenie od płaczu do śmiechu) lub niestabilność emocjonalną. W opisie nie ma informacji o zmienności; przeciwnie, dominuje jednolity obraz przygnębienia i niechęci.
  • "Wyrównany" oznacza nastrój prawidłowy, adekwatny i stabilny, bez przewagi smutku lub euforii. Drażliwość, przygnębienie oraz odmowa współpracy są sygnałami, że pacjent nie funkcjonuje na "neutralnym" poziomie emocjonalnym.
  • "Podwyższony" wiąże się z nadmiernym optymizmem, euforią, wzmożoną energią i aktywnością. Tutaj obserwujemy raczej wycofanie i spadek motywacji, więc ta odpowiedź jest nieadekwatna.

Wskazówka praktyczna dla opiekuna medycznego: przy obniżonym nastroju warto komunikować się spokojnie, stosować krótkie komunikaty, wzmacniać sprawczość pacjenta (małe cele rehabilitacyjne), obserwować ryzyko pogłębienia objawów i przekazać wnioski zespołowi (np. pielęgniarce/psychologowi). To poprawia bezpieczeństwo i zwiększa szanse na współpracę w usprawnianiu.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Nastrój to utrzymujące się w czasie emocjonalne "tło", które wpływa na myślenie i zachowanie pacjenta. Opisuje się go jako np. obniżony, wyrównany, podwyższony lub labilny. W opiece ważne jest, by oceniać go na podstawie całego obrazu (słowa pacjenta, zachowanie, motywacja), a nie jednego objawu.
Nastrój jest bardziej długotrwały i stały (utrzymuje się godzinami lub dniami), a afekt to chwilowa ekspresja emocji widoczna "tu i teraz" (mimika, płacz, ton głosu). Pacjent może mieć obniżony nastrój, ale afekt może się chwilowo zmieniać w rozmowie.
Amputacja oznacza nagłą stratę sprawności i zmianę obrazu własnego ciała, co często wywołuje żal, lęk o przyszłość i poczucie utraty kontroli. Obniżony nastrój może obniżać motywację do ćwiczeń i utrudniać adaptację. Wczesne wsparcie i jasny plan małych celów pomagają.
Nastrój labilny to wyraźna chwiejność emocjonalna: szybkie i częste zmiany (np. od płaczu do śmiechu, od spokoju do silnej złości) bez adekwatnej przyczyny lub nieproporcjonalnie do sytuacji. Podejrzewa się go, gdy w obserwacji dominują wahania, a nie stałe przygnębienie.
Nie. Drażliwość może występować zarówno przy obniżonym nastroju (napięcie, frustracja, bezradność), jak i przy innych stanach (ból, brak snu, stres). O nastroju podwyższonym świadczy raczej wzmożona energia, euforia i zwiększona aktywność, a nie sama irytacja.
Typowe są: smutek, przygnębienie, pesymistyczne wypowiedzi, wycofanie, spowolnienie, brak wiary w poprawę, obniżona motywacja do rehabilitacji i mniejsza współpraca. Często pojawia się też lęk o przyszłość i poczucie utraty samodzielności, szczególnie po urazie lub amputacji.
Warto połączyć wsparcie emocjonalne z praktycznym planem: spokojna rozmowa, uznanie emocji pacjenta, zaproponowanie małych, osiągalnych kroków oraz zachęta bez presji. Kluczowe jest przekazanie obserwacji zespołowi (pielęgniarka, fizjoterapeuta, psycholog), by dobrać odpowiednią strategię.
Zgłoś, gdy objawy są nasilone, utrzymują się, pogłębiają się lub wyraźnie utrudniają leczenie i rehabilitację. Szczególnie ważne są sygnały beznadziejności, wycofania, brak jedzenia/picia, zaburzenia snu oraz wypowiedzi o braku sensu życia. Opiekun nie diagnozuje, ale informuje i dokumentuje obserwacje.
Najczęściej myli się nastrój z afektem i wybiera odpowiedź "labilny" tylko dlatego, że pacjent jest drażliwy. Drugi błąd to traktowanie "wyrównany" jako opcji bezpiecznej przy długim opisie. Pomaga zasada: szukaj dominującego tła emocjonalnego i wpływu na motywację oraz współpracę.
Szukaj słów i zachowań: "przygnębiony", "smutny", "brak chęci", "lęk o przyszłość", "poczucie utraty", "odmawia współpracy", "rezygnacja". Jeśli opis wskazuje na spadek energii i motywacji oraz negatywne przewidywania, najbardziej pasuje nastrój obniżony, nie podwyższony.
info

Około 58% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że nastrój obniżony rozpoznaje się, gdy dominują przygnębienie, pesymizm, lęk o przyszłość i spadek motywacji.

Źródła:

  • MSD Manuals Professional Edition, "Mental Status Examination" (sekcja: Mood and Affect), https://www.msdmanuals.com/professional/psychiatric-disorders/approach-to-the-patient-with-mental-symptoms/mental-status-examination - accessed 2026-03-01
  • NCBI Bookshelf, "The Mental Status Examination" (opis nastroju i afektu), https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/ - accessed 2026-03-01
  • Encyklopedia PWN, hasło "nastrój" (psychologia), https://encyklopedia.pwn.pl/ - accessed 2026-03-01

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne do kwalifikacji opiekun medyczny: obserwacja stanu psychicznego i komunikacja
  • Podręczniki i skrypty z podstaw psychiatrii/psychologii klinicznej (badanie MSE, nastrój i afekt)
  • Szkolenia z komunikacji terapeutycznej i motywowania pacjenta do rehabilitacji

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego