Parametr wydłużenia (oznaczany w praktyce różnymi symbolami w zależności od metodyki) jest związany z plastycznym odkształceniem materiału podczas jednoosiowego rozciągania. Dlatego do jego wyznaczenia stosuje się statyczną próbę rozciągania: próbkę obciąża się rosnącą siłą rozciągającą, a następnie na podstawie pomiaru zmian długości wyznacza się wielkości opisujące odkształcalność materiału.
Odpowiedź "Statyczną próbę rozciągania." jest poprawna, ponieważ tylko ta próba wprost dostarcza danych do obliczenia/odczytu wydłużenia próbki w warunkach jednoosiowego rozciągania (a więc zgodnie z definicją parametru).
Pozostałe propozycje nie są właściwe, bo badają inne zjawiska:
- "Statyczną próbę skręcania." dotyczy zachowania materiału przy obciążeniu momentem skręcającym. Wynikiem są wielkości związane ze skręcaniem (np. kąt skręcenia, naprężenia styczne), a nie wydłużenie w rozciąganiu.
- "Próbę przeginania drutu." ma charakter technologiczny/kwalifikacyjny (ocena odporności na cykliczne zginanie, wykrywanie kruchości, wad powierzchniowych), ale nie służy do ilościowego wyznaczania wydłużenia As.
- "Próbę nawijania drutu." ocenia zdolność do odkształceń w procesach typu zwijanie/nawijanie i wykrywa pękanie podczas zginania na małym promieniu. To także nie jest standardowa metoda oznaczania wydłużenia z próby rozciągania.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: parametry typu wytrzymałość na rozciąganie i wydłużenie wyznacza się w próbie rozciągania, natomiast próby zginania/nawijania częściej służą do oceny technologicznej wyrobów długich (drut, walcówka) pod kątem dalszej przeróbki.
