W statycznej próbie rozciągania (wykres F–ΔL) górna granica plastyczności ReH jest związana z pierwszym maksimum siły po odcinku liniowym (sprężystym), zanim pojawi się spadek i wahania w obszarze płynięcia. Na dostarczonym wykresie to punkt opisany wartością 29 000 N.
Do przeliczenia siły na naprężenie (wartość granicy plastyczności w MPa) używa się naprężenia inżynierskiego:
ReH = FeH / S0
gdzie S0 to pole przekroju początkowego próbki. Podstawiamy dane:
- FeH = 29 000 N
- S0 = 115 mm²
Obliczenie:
ReH = 29 000 / 115 = 252 N/mm²
Ponieważ 1 N/mm² = 1 MPa, wynik zapisujemy jako 252 MPa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 191 MPa wynika z użycia siły 22 000 N, która odpowiada dolnej granicy plastyczności (ReL), a nie górnej.
- 287 MPa odpowiada przeliczeniu siły 33 000 N, czyli punktowi końcowemu krzywej (zerwanie/przed zerwaniem), nie ReH.
- 409 MPa to wynik z maksimum globalnego 47 000 N, czyli wytrzymałości na rozciąganie Rm, a nie granicy plastyczności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na wykresie jest kilka opisanych wartości siły, zawsze najpierw ustal, który punkt z definicji odpowiada danej wielkości (ReH = pierwszy pik), a dopiero potem wykonuj obliczenia.
