Częstotliwości graniczne przenoszenia wzmacniacza (dolna fL i górna fH) wyznacza się z charakterystyki amplitudowo-częstotliwościowej jako punkty, w których wzmocnienie spada o 3 dB w stosunku do wzmocnienia w tzw. paśmie środkowym (obszar, w którym charakterystyka jest w przybliżeniu płaska).
Praktyczna procedura odczytu z wykresu wygląda tak:
- ustal poziom wzmocnienia w paśmie środkowym (część płaska charakterystyki),
- znajdź poziom o 3 dB niższy (−3 dB odpowiada spadkowi amplitudy do ok. 0,707 wartości odniesienia),
- odczytaj z osi częstotliwości dwie wartości, dla których wykres przecina ten poziom: po stronie niskich częstotliwości to fL, a po stronie wysokich częstotliwości to fH.
Z przedstawionej charakterystyki punkty te wypadają w przybliżeniu przy 40 Hz (granica dolna) oraz 15 kHz (granica górna). To oznacza, że wzmacniacz przenosi sygnały w paśmie około 40 Hz–15 kHz bez istotnego spadku wzmocnienia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 40 Hz i 1,5 kHz – górna granica jest zbyt niska; taki wynik zwykle wynika z pomylenia skali (np. przeoczenia "k" lub niewłaściwego odczytu podziałki).
- 400 Hz i 15 kHz – dolna granica jest zawyżona o rząd wielkości; często to efekt błędu zakotwiczenia lub niedokładnego odczytu pierwszej znaczącej podziałki.
- 400 Hz i 1,5 kHz – błędne są obie granice; zwykle jest to jednoczesne pomieszanie skali częstotliwości oraz jednostek Hz/kHz.
Na egzaminie warto zawsze sprawdzić: (1) czy czytasz właściwą oś, (2) czy uwzględniasz mnożnik kHz, (3) czy odczyt dotyczy poziomu −3 dB, a nie dowolnego spadku.
