W hodowli zwierząt "reproduktor" (samiec rozpłodowy) jest wybierany głównie po to, aby przekazywał potomstwu pożądane cechy. Dlatego w doborze najważniejsze są dwa obszary: genetyka (czyli wartość hodowlana, pochodzenie, linia, brak niepożądanych cech dziedzicznych) oraz wyniki produkcyjne/użytkowe (czy zwierzę realnie prezentuje wysoki poziom cech, które chcemy poprawiać w stadzie).
Odpowiedź "Dobra genetyka i dobre wyniki produkcyjne" trafia w sedno: łączy to, co jest dziedziczne (podstawa postępu hodowlanego), z tym, co jest sprawdzone w praktyce (użytkowość). W wielu kierunkach produkcji samo "ładne" lub duże zwierzę nie gwarantuje poprawy wyników stada w kolejnym pokoleniu, jeśli nie idzie za tym wartość hodowlana.
- "Duża masa ciała i dobra kondycja zdrowotna" brzmi wiarygodnie, ale masa i kondycja są silnie zależne od żywienia, utrzymania i wieku. Zdrowie jest warunkiem koniecznym do użytkowania rozpłodowego, jednak nie jest wystarczające jako najważniejsze kryterium selekcyjne, bo nie określa jakości genetycznej i nie przesądza o postępie w stadzie.
- "Wysoka cena i popularność rasy" to kryteria rynkowe i marketingowe. Cena może wynikać z chwilowej koniunktury, dostępności lub renomy, a popularność rasy nie oznacza, że konkretny osobnik ma wysoką wartość hodowlaną. Takie podejście grozi zakupem "modnego", ale przeciętnego reproduktora.
- "Duża liczba potomstwa i długi okres użytkowania" opisuje raczej efekt użytkowania (ile kryć wykonano, jak długo zwierzę było używane) niż przyczynę, dla której warto je wybrać. Duża liczba potomstwa nie mówi nic o jakości potomstwa ani o tym, czy reproduktor poprawia kluczowe cechy produkcyjne.
W praktyce, wybierając reproduktora, warto kierować się tym, co zwiększa prawdopodobieństwo uzyskania lepszego potomstwa: informacją hodowlaną (pochodzenie), wynikami użytkowości oraz spójnością z celem produkcyjnym stada.
