Kompostowanie to tlenowy rozkład materii organicznej prowadzony przez mikroorganizmy. Aby bakterie, grzyby i promieniowce mogły intensywnie pracować, muszą mieć dostęp do tlenu oraz wody, która umożliwia transport substancji odżywczych i przebieg reakcji metabolicznych.
Dlatego odpowiedź "Powinny posiadać odpowiednią wilgotność (ok. 50-60%)." jest poprawna: w tym zakresie zwykle utrzymuje się dobra aktywność biologiczna bez ryzyka zalewania porów powietrznych w pryzmie. Gdy wilgotność jest zbyt niska, materiał przesycha, mikroorganizmy przechodzą w stan ograniczonej aktywności, a proces wyraźnie spowalnia lub nawet się zatrzymuje. Gdy wilgotność jest zbyt wysoka, wypiera powietrze z wolnych przestrzeni, co sprzyja warunkom beztlenowym, gnilnym i powstawaniu odorów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Powinny zawierać w składzie metale ciężkie." – metale ciężkie są zanieczyszczeniem niepożądanym: mogą hamować mikroorganizmy i przede wszystkim obniżają bezpieczeństwo oraz jakość kompostu jako produktu.
- "Powinny zawierać wysoką zawartość popiołu." – wysoki popiół oznacza duży udział frakcji nieorganicznej, która nie ulega biodegradacji i "rozcieńcza" materiał organiczny; może pogarszać wartość użytkową kompostu.
- "Powinny posiadać znaczną ilość substancji mineralnych." – nadmiar składników mineralnych nie jest celem kompostowania, bo nie stanowią one pożywki dla mikroorganizmów w tym procesie i ograniczają udział frakcji biodegradowalnej.
W praktyce wilgotność ocenia się m.in. testem ściśnięcia w dłoni: materiał powinien być wyraźnie wilgotny, ale nie powinien ociekać wodą. Utrzymanie prawidłowej wilgotności ułatwia mieszanie frakcji suchych (np. liście, słoma) z wilgotnymi (np. skoszona trawa, resztki kuchenne) oraz regularne przerzucanie dla napowietrzenia.
