Przekładnia planetarna (epicykliczna) ma bardzo charakterystyczną budowę, która pozwala rozpoznać ją na rysunku lub przekroju. Typowy zestaw obejmuje:
- koło słoneczne w osi układu,
- koła satelitarne (planety) rozmieszczone wokół koła słonecznego,
- wieniec zębaty (koło z uzębieniem wewnętrznym) współpracujący z satelitami,
- często także jarzmo (nośnik satelitów), które przenosi moment.
Jeżeli na rysunku widać centralne koło oraz kilka mniejszych kół "krążących" wokół niego i współpracujących z wieńcem, jest to układ planetarny. To właśnie obecność satelitów oraz wieńca (zwykle z uzębieniem wewnętrznym) jest cechą rozstrzygającą.
Odpowiedź "Stożkowa." jest nieprawidłowa, ponieważ przekładnia stożkowa wykorzystuje koła stożkowe, a osie wałów przecinają się (najczęściej pod kątem prostym). Na rysunkach takich przekładni widoczny jest charakterystyczny kształt stożków i zmiana kierunku osi.
Odpowiedź "Ślimakowa." jest nieprawidłowa, bo w przekładni ślimakowej występuje ślimak (element podobny do śruby) współpracujący z kołem ślimakowym. Zwykle widać jedną oś ślimaka oraz koło o osi prostopadłej, bez układu satelitów.
Odpowiedź "Zębata." jest zbyt ogólna: przekładnia planetarna, stożkowa i ślimakowa należą do przekładni zębatych (w szerokim sensie), ale pytanie dotyczy konkretnego rodzaju. Na egzaminie warto wybierać odpowiedź najbardziej precyzyjną i zgodną z typologią konstrukcyjną.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na rysunku trzech elementów naraz: "słońce–planety–wieniec". Jeśli je widzisz, odpowiedź o przekładni planetarnej zwykle jest jednoznaczna.
