Metoda Leblanca jest klasyczną, historyczną metodą otrzymywania sody (węglanu sodu, Na2CO3). Jej rozpoznanie opiera się na poprawnym wskazaniu reagentów oraz kolejności etapów.
W pierwszym etapie sól kamienna (NaCl) reaguje z kwasem siarkowym(VI), a kluczowym półproduktem staje się siarczan sodu. To ważny punkt identyfikacyjny procesu: start od NaCl i H2SO4(VI), a nie od wapienia.
W drugim etapie siarczan sodu poddaje się prażeniu (ogrzewaniu w obecności stałych reagentów) z węglem oraz węglanem wapnia (CaCO3). Ten etap prowadzi ostatecznie do uzyskania węglanu sodu. Obecność węgla i CaCO3 w prażeniu jest charakterystyczna dla tego procesu i odróżnia go od innych sposobów otrzymywania sody.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- Odpowiedzi z kwasem siarkowym(IV) wprowadzają błąd rzeczowy: w opisie metody Leblanca jako etap wyjściowy wskazuje się reakcję NaCl z kwasem siarkowym(VI), a nie z kwasem siarkowym(IV).
- Warianty rozpoczynające się od działania kwasem na wapień mylą surowiec z etapu prażenia (gdzie występuje CaCO3) z substratem etapu pierwszego. W metodzie Leblanca wapień pełni rolę reagenta w późniejszej części procesu, a nie podstawowego surowca do wytworzenia półproduktu sodowego.
- Propozycje zawierające "prażenie z węglem i solą" nie oddają charakterystycznej roli CaCO3 w drugim etapie procesu.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj schemat identyfikacyjny NaCl + H2SO4(VI) → Na2SO4, a następnie prażenie z węglem i CaCO3. Jeśli w odpowiedzi pojawia się H2SO4(IV) albo start od wapienia, to jest to typowy dystraktor.
