SNR (stosunek sygnału do szumu) opisuje, jak "dużo" sygnału użytecznego mamy w porównaniu do szumu. Gdy wartości podane są już w skali decybelowej (dB) i odnoszą się do tego samego punktu odniesienia, wygodnie liczy się go jako różnicę poziomów:
SNR [dB] = poziom sygnału [dB] − poziom szumu [dB]
W zadaniu poziom sygnału wynosi 0 dB, a poziom szumu −40 dB. Podstawiając:
SNR = 0 − (−40) = 40 dB
Ujemny poziom szumu (−40 dB) nie oznacza "ujemnego szumu", tylko że jego poziom jest poniżej przyjętego odniesienia. Odjęcie liczby ujemnej zmienia się w dodawanie, stąd wynik dodatni.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "20 dB" – to typowy wynik spotykany w przykładach, ale nie wynika z danych; pojawia się, gdy ktoś błędnie "dzieli na dwa" lub myli reguły skali dB.
- "0 dB" – oznaczałoby, że sygnał i szum mają ten sam poziom, co przeczy informacji o szumie −40 dB przy sygnale 0 dB.
- "−40 dB" – to poziom szumu z treści, a nie odstęp sygnału od szumu. Ten błąd często wynika z wybierania liczby, która "występuje w zadaniu", bez zastosowania definicji.
W praktyce teleinformatyka wysoki SNR zwykle przekłada się na stabilniejszą transmisję i mniejszą liczbę błędów, a niski SNR na problemy z jakością łącza (np. retransmisje, spadek przepustowości, zrywanie połączenia).
