Sygnalizacja telekomunikacyjna służy do przekazywania informacji potrzebnych do zestawiania, utrzymania i rozłączania połączeń. W zależności od typu sieci może być realizowana m.in. przez sygnały prądu stałego (DC) albo przez sygnały o innym charakterze (np. cyfrowe w wydzielonych kanałach, modulowane w torze radiowym lub optyczne w światłowodzie).
Dlaczego poprawne są "łącza naturalne"?
Termin "łącza naturalne" odnosi się do klasycznych analogowych łączy telefonicznych (POTS) opartych o parę miedzianą. W takim łączu stan abonenta jest rozpoznawany przez centralę przez obserwację pętli abonenckiej: obecność/brak prądu oraz jego zmiany wskazują m.in. stan on-hook (odłożona słuchawka) i off-hook (podniesiona słuchawka). To właśnie jest praktyczne zastosowanie sygnalizacji prądem stałym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Łącza cyfrowe – w systemach cyfrowych sygnalizacja jest realizowana jako informacja cyfrowa (np. w kanałach sygnalizacyjnych lub protokołach sterowania), a nie poprzez prostą zmianę prądu stałego w linii abonenckiej.
- Systemy radiowe – medium transmisyjne stanowi fala elektromagnetyczna, a informacja (w tym sterująca) jest przenoszona przez modulację i protokoły radiowe; sygnalizacja DC w samym torze radiowym nie jest mechanizmem typowym.
- Systemy światłowodowe – w światłowodzie przesyłany jest sygnał optyczny, więc "sygnalizacja prądem stałym" nie opisuje sposobu przenoszenia informacji w tym medium.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się analogowa telefonia, pętla abonencka lub klasyczna linia miedziana, to bardzo często chodzi o mechanizmy oparte o DC (prąd pętli) – w przeciwieństwie do łączy cyfrowych, radiowych i optycznych.
