Skala Barthel służy do oceny stopnia samodzielności w podstawowych czynnościach dnia codziennego (ADL), takich jak m.in. przemieszczanie się, korzystanie z toalety, ubieranie, higiena, jedzenie czy kontrola potrzeb fizjologicznych. Jej sens praktyczny polega na tym, że wynik przekłada się na realną potrzebę pomocy osoby drugiej w codziennym funkcjonowaniu.
Wynik 15 punktów jest wynikiem bardzo niskim, co w praktyce oznacza znaczne ograniczenia funkcjonalne. Taka osoba zwykle nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić większości podstawowych potrzeb w zakresie samoopieki i wymaga kompleksowej pomocy (często przy wielu czynnościach, wielokrotnie w ciągu doby). Dlatego prawidłowa jest odpowiedź: jest niezdolna do samoopieki i potrzebuje wszechstronnej pomocy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Wymaga stałego wsparcia, ale jest zdolna do samoopieki" – jest wewnętrznie niespójna: "stałe wsparcie" przy bardzo niskiej punktacji wskazuje na brak samodzielnej samoopieki, a nie na zachowaną zdolność do niej.
- "Może funkcjonować samodzielnie przy niewielkiej pomocy innych" – niewielka pomoc dotyczy raczej osób z wysoką samodzielnością; wynik 15 pkt wskazuje na przeciwieństwo takiej sytuacji.
- "Jest samodzielna i zdolna do samoopieki" – całkowicie nie pasuje do niskiego wyniku, który oznacza znaczne uzależnienie od opiekuna.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach opartych na skali Barthel najpierw oceń kierunek zależności: im niższy wynik, tym większa niesamodzielność i większy zakres opieki. Następnie dopasuj opis do poziomu pomocy: "niewielka pomoc" vs "wszechstronna pomoc".
