KWALIFIKACJA CHM1 - CZERWIEC 2021

W zadaniu podano, że proces należy prowadzić w zakresie temperatur od 99,5°C do 110°C, a pomiar ma być wykonywany miernikiem wyskalowanym w kelwinach (K). Kluczowe są dwie obserwacje:

• Skala Kelvina i Celsjusza ma taki sam "krok": zmiana o 1 K odpowiada zmianie o 1°C (różni się jedynie punkt zerowy, czyli przesunięcie skali).
• Dolna granica ma część ułamkową 0,5, więc aby móc kontrolować, czy temperatura nie spada poniżej 99,5°C, przyrząd musi umożliwiać odczyt z krokiem co najwyżej 0,5 jednostki.

Z tego wynika, że minimalna wymagana dokładność/rozdzielczość (w rozumieniu praktycznego kroku wskazania) to 0,5 K. Taki przyrząd pozwoli odróżnić 99,5°C (czyli 372,65 K) od 100,0°C (373,15 K) i reagować na odchylenia.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• 5 K – zbyt mała szczegółowość: przy kroku 5 K nie da się kontrolować granicy 99,5°C, bo wskazania "przeskakują" co kilka stopni.
• 1 K – nadal zbyt grubo: nie pozwala wiarygodnie odróżnić 99,5 od 100,0, bo minimalny krok jest większy niż potrzebne 0,5.
• 0,1 K – technicznie byłoby wystarczające, ale nie jest odpowiedzią na pytanie o dokładność co najmniej (minimalnie wymaganą). To parametr lepszy, lecz nie minimalny.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w granicach lub tolerancjach pojawia się "połówka" (np. 99,5), zwykle minimalny krok odczytu musi być nie większy niż 0,5 w danej jednostce. Przeliczenie °C↔K jest potrzebne tylko do wartości bezwzględnych, nie do różnic.