Współczynnik intensywności żywienia d jest wskaźnikiem porównującym poziom produkcji uzyskanej w wyniku dokarmiania do potencjału naturalnego stawu. W praktyce oznacza to, jak bardzo "podniesiono" produkcję ponad wydajność naturalną dzięki zastosowaniu paszy.
Najpierw ustala się produkcję całkowitą na 1 ha jako sumę tego, co staw daje naturalnie, oraz tego, co uzyskano dodatkowo dzięki paszy:
200 kg/ha (wydajność naturalna) + 1000 kg/ha (przyrost na paszy) = 1200 kg/ha.
Następnie liczy się wskaźnik:
d = produkcja całkowita / wydajność naturalna = 1200 / 200 = 6.
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują?
- "5" najczęściej wynika z pominięcia składnika naturalnego i policzenia relacji przyrost na paszy / wydajność naturalna (1000/200). To inny sposób opisu zależności, ale nie odpowiada przyjętej definicji d jako wskaźnika dla produkcji całkowitej.
- "2" może pojawić się przy błędnym założeniu, że zwiększenie o 1000 kg/ha przy 200 kg/ha daje "dwa razy" lub przy niepoprawnym dzieleniu przez złą wielkość (np. 1200/600). To typowy błąd rachunkowo-logiczny.
- "10" bywa efektem prostego przestawienia danych lub dzielenia 2000/200 (dodanie zera), czyli błędu zapisu/liczb, albo mylnego utożsamienia wskaźnika z samą wielkością przyrostu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozpisz w pierwszym kroku, co jest produkcją całkowitą na 1 ha, a dopiero potem wykonaj dzielenie przez wydajność naturalną. To ogranicza ryzyko pomylenia wzorów.
