Metanonośność (objętościowa ilość metanu pochodzenia naturalnego zawarta w jednostce wagowej węgla, odniesiona do czystej substancji węglowej) jest jednym z podstawowych parametrów wykorzystywanych do kategoryzacji zagrożenia metanowego w pokładach węgla.
Wartość 2,0 m3/Mg kwalifikuje pokład do I zagrożenia metanowego, czyli kategorii o najniższym stopniu zagrożenia w zestawieniu kategorii I–IV. Taka kwalifikacja ma znaczenie praktyczne, ponieważ wpływa na wymagania dotyczące organizacji robót, doboru środków profilaktycznych, zakresu pomiarów metanu, a także rozwiązań wentylacyjnych i (jeśli stosowane) odmetanowania.
Odpowiedzi z kategoriami wyższymi są nieprawidłowe, ponieważ odnoszą się do sytuacji, gdy metanonośność jest większa i wskazuje na większą skłonność górotworu do wydzielania metanu w trakcie robót górniczych. W praktyce im wyższa kategoria, tym bardziej rygorystyczne są wymagania dotyczące prowadzenia eksploatacji (m.in. w zakresie profilaktyki metanowej i kontroli stężeń).
Wskazówka egzaminacyjna: kluczowe jest rozróżnienie pojęć. Metanonośność dotyczy "ile metanu jest w pokładzie" (w przeliczeniu na masę węgla), a nie tego, jakie jest chwilowe stężenie metanu w wyrobisku. Pomylenie tych wielkości często prowadzi do zawyżania kategorii i wybierania odpowiedzi z wyższych poziomów.
