Granice wybuchowości (DGW i GGW) określają przedział stężeń gazu w powietrzu, w którym mieszanina może się zapalić i wybuchnąć. Jeśli stężenie jest poniżej DGW, mieszanina jest "za uboga" w paliwo, a jeśli jest powyżej GGW – "za bogata" (brakuje tlenu do podtrzymania spalania).
Zakres 4–75% obj. jest klasycznie przypisany wodorowi. Wodór ma wyjątkowo szeroką palność w powietrzu, dlatego już niewielkie jego domieszki mogą tworzyć atmosferę potencjalnie wybuchową, a jednocześnie niebezpieczny zakres utrzymuje się aż do bardzo wysokich stężeń.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo ich granice wybuchowości są inne:
- Metan ma typowo zakres ok. 5–15% – jest kluczowy w górnictwie węglowym, ale liczbowo nie odpowiada 4–75%.
- Siarkowodór ma DGW zbliżoną do 4%, ale GGW jest dużo niższa (ok. 44%), więc nie daje zakresu 4–75%.
- Tlenek węgla ma dość szeroki zakres (ok. 12,5–74%), jednak DGW nie wynosi 4%, a ponadto górna granica jest inna niż 75%.
W praktyce (także w kopalniach) znajomość DGW/GGW służy do oceny ryzyka zapłonu oraz doboru działań profilaktycznych: skutecznej wentylacji, detekcji gazów i utrzymywania stężeń z dużym zapasem poniżej DGW.
