Płynne przejście pomiędzy dwoma fragmentami nagrania uzyskuje się przez przenikanie, czyli cross-fade. W praktyce polega to na nałożeniu na siebie końcówki pierwszego klipu i początku drugiego oraz zastosowaniu dwóch przeciwstawnych krzywych głośności: pierwszy fragment stopniowo cichnie, a drugi w tym samym czasie staje się coraz głośniejszy. Dzięki temu słuchacz nie odbiera "twardego cięcia", a ryzyko powstania słyszalnych klików (np. przy niezerowym przejściu przez zero) jest mniejsze.
Odpowiedź "fade-out" jest nieadekwatna, ponieważ opisuje wyłącznie zanikanie jednego fragmentu do ciszy lub do niższego poziomu – sama w sobie nie tworzy płynnego przejścia do drugiego klipu. Podobnie "fade-in" dotyczy narastania jednego fragmentu od ciszy (lub niższego poziomu) i nie gwarantuje naturalnego połączenia z poprzedzającym materiałem, jeśli nie towarzyszy mu równoległe zanikanie drugiej ścieżki/klipu.
"Post-fade" jest mylące, bo w terminologii realizacji dźwięku częściej odnosi się do miejsca poboru sygnału w torze (np. po tłumiku) albo do ustawień wysyłek, a nie do samej techniki łączenia dwóch klipów w edycji. W kontekście pytania nie jest to standardowa nazwa przejścia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "pomiędzy dwoma fragmentami/klipami" – myśl o narzędziu, które działa na parę elementów (przenikanie). Jeśli jest mowa o początku lub końcu jednego ujęcia – wtedy pasują zaniki typu fade-in lub fade-out.
