Prądy przybrzeżne przemieszczają materiał piaszczysty i żwirowy równolegle do linii brzegowej. Długotrwała akumulacja rumowiska może tworzyć wały i kosy, a następnie mierzeje, które częściowo lub całkowicie odcinają fragment zatoki od morza/jeziora otwartego. Odcięty akwen staje się zbiornikiem przybrzeżnym (często o wydłużonym kształcie, równoległym do brzegu), co odpowiada genezie opisanej jako "działalność prądu przybrzeżnego".
Odpowiedź "zalania wodą obniżeń krasowych" odnosi się do środowiska krasowego (rozpuszczanie skał węglanowych, zapadliska, leje krasowe) i powstawania zbiorników w zagłębieniach pochodzenia chemicznego. Taka geneza nie jest związana z procesami morskimi i zwykle nie tworzy typowego układu równoległego do brzegu z barierą osadową.
Odpowiedź "wytopienia bryły martwego lodu" opisuje jeziora wytopiskowe, powstające po wytopieniu brył lodu pozostawionych w osadach polodowcowych. Mają one często nieregularny zarys i występują w obszarach młodoglacjalnych, niezależnie od strefy brzegowej.
Odpowiedź "zatamowania odpływu przez czoło lądolodu" dotyczy jezior zaporowych (lodowcowych), gdzie bariera lodowa blokuje odpływ wód. To mechanizm typowy dla zasięgów lądolodu i sytuacji, gdy obecna jest aktywna przeszkoda lodowa, a nie dla form akumulacji przybrzeżnej.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu genezy na zdjęciu satelitarnym szukaj cech diagnostycznych środowiska: w strefie brzegowej kluczowe są bariery osadowe (kosa/mierzeja) i równoległy do brzegu układ form; w obszarach polodowcowych dominują nieregularne oczka, moreny i sandry; w krasie – pola lejów i zagłębienia o charakterystycznym układzie na skałach węglanowych.
