W strefie brzegowej morza wyróżnia się kilka podstawowych mechanizmów kształtujących rzeźbę: fale, pływy oraz prądy morskie. Na zdjęciach satelitarnych często rozpoznaje się formy, które powstają w wyniku transportu i akumulacji osadów prowadzonych przez ruch wody.
Odpowiedź "prądów morskich" jest właściwa wtedy, gdy wskazana strzałką forma jest wynikiem kierunkowego przemieszczania materiału (np. piasku) wzdłuż wybrzeża. Prądy przybrzeżne mogą powstawać m.in. pod wpływem wiatru i falowania, ale to one odpowiadają za netto przesuwanie osadu i budowanie wydłużonych jęzorów lub pasów akumulacyjnych (często wzdłuż linii brzegu albo przy ujściach).
Odpowiedź "erozji morskiej" jest nieadekwatna, gdy forma ma charakter budujący (akumulacyjny), ponieważ erozja oznacza dominację procesu niszczenia i usuwania materiału z brzegu, a nie jego odkładanie w postaci wyraźnej, uporządkowanej formy.
Odpowiedź "fal morskich" jest zbyt ogólna: fale rzeczywiście oddziałują na brzeg, uruchamiają osad i mogą inicjować ruch wody, ale sama obecność fal nie tłumaczy powstania formy, której geneza zależy od długotrwałego, kierunkowego transportu materiału. To właśnie prądy są czynnikiem, który "organizuje" ten transport.
Odpowiedź "pływów morskich" dotyczy przede wszystkim obszarów o dużej amplitudzie pływów, gdzie formy są silnie związane z cyklicznym zalewaniem/odsłanianiem i prądami pływowymi w estuariach. Jeśli wskazana forma jest typowa dla transportu wzdłużbrzegowego, sam mechanizm pływów nie jest główną przyczyną.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw oceń, czy forma wygląda na akumulacyjną (dodawanie materiału, budowanie jęzorów/pasów), czy erozyjną (cofanie się brzegu, klify, nisze). Następnie dopasuj proces: akumulacja liniowa i kierunkowa zwykle wskazuje na dominującą rolę prądów.
