W zadaniu podano kryteria jakości wapna palonego do produkcji węglika wapnia (karbidu): CaO ≥ 97%, MgO < 1% oraz jedynie śladowe ilości fosforu, siarki i arsenu. Kluczowe jest to, że są to warunki łączne — partia surowca nadaje się do użycia bez oczyszczania tylko wtedy, gdy spełnia wszystkie limity równocześnie.
Dlatego poprawna metoda rozwiązania polega na przejściu przez wyniki analizy w tabeli i sprawdzeniu dla każdej partii:
- czy zawartość CaO nie spada poniżej 97% (zbyt niska czystość wapna pogarsza skład wsadu),
- czy MgO jest ściśle mniejsze niż 1% (nawet niewielkie przekroczenie dyskwalifikuje partię),
- czy wartości P, S i As nie wskazują na obecność istotnych domieszek (wymagane są ilości śladowe).
Odpowiedź "partia B" jest poprawna, ponieważ jest to jedyna partia, która w przedstawionej tabeli mieści się w granicach dla CaO i MgO oraz nie wykazuje podwyższonych zawartości zanieczyszczeń. Pozostałe partie odpadają typowo z jednego z powodów: mają zbyt mało CaO, mają MgO na poziomie granicznym lub powyżej limitu, albo mają podwyższone domieszki (P/S/As), co oznacza konieczność wstępnego oczyszczania lub zmianę dostawcy.
Na egzaminie częstą pułapką jest wybór próbki z najwyższym CaO bez kontroli MgO lub błędna interpretacja znaku nierówności ("mniej niż 1%" nie oznacza "1% i mniej"). Warto też systematycznie odhaczać kryteria w kolejności, żeby nie pominąć żadnego parametru.
