Kawitacja to zjawisko zachodzące w cieczy, gdy w pewnym obszarze układu (zwykle przy dużej prędkości przepływu i miejscowych stratach) ciśnienie spada na tyle, że ciecz zaczyna lokalnie "wrzeć" i tworzą się pęcherzyki pary. Gdy pęcherzyki trafią w strefę wyższego ciśnienia, gwałtownie się zapadają (implodują), wywołując mikrouderzenia.
W praktyce eksploatacyjnej mechanika-monterra zjawisko to najczęściej kojarzy się z pompami i układami hydraulicznymi: strefa ssania, okolice wirnika oraz kanały przepływowe są miejscem, gdzie łatwo o spadek ciśnienia i inicjację pęcherzyków. Typowe skutki to: wyraźny hałas (charakterystyczne "grzechotanie"), drgania, spadek wydajności i ciśnienia tłoczenia oraz uszkodzenia erozyjne łopatek/obudowy.
Odpowiedź "pompy." jest więc właściwa, bo pompa pracuje bezpośrednio na cieczy i wytwarza warunki sprzyjające lokalnym spadkom ciśnienia.
Pozostałe propozycje są mylące, bo dotyczą elementów typowo mechanicznego przeniesienia napędu lub podnoszenia, gdzie nie występuje charakterystyczny mechanizm powstawania i zapadania pęcherzyków pary w cieczy:
- "sprzęgła." – sprzęgła przenoszą moment obrotowy; mogą się zużywać, ślizgać lub hałasować, ale nie jest to kawitacja w sensie zjawiska hydraulicznego.
- "przekładni." – przekładnie pracują na zazębieniu kół i smarowaniu; typowe problemy to zużycie zębów, niewspółosiowość, niewłaściwe smarowanie. To inne mechanizmy niż kawitacja cieczy w przepływie.
- "podnośnika." – podnośnik (np. hydrauliczny) korzysta z cieczy, ale samo urządzenie nie jest klasycznym miejscem, które definiuje się jako źródło kawitacji; zjawisko wiąże się przede wszystkim z pracą elementu przepływowego (pompy) i warunkami ssania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "kawitacja", szukaj odpowiedzi powiązanej z przepływem cieczy i spadkiem ciśnienia, a nie z elementami czysto mechanicznymi.
