W typowych (klasycznych) hamulcach tarczowych w samochodach osobowych najczęściej spotyka się tarcze wykonane z żeliwa szarego. Dobór materiału wynika z kompromisu pomiędzy kilkoma wymaganiami pracy układu hamulcowego:
- Odprowadzanie ciepła – podczas hamowania energia kinetyczna zamienia się w ciepło. Materiał tarczy musi dobrze przyjmować i rozpraszać ciepło, aby ograniczać przegrzewanie i spadek skuteczności hamowania.
- Stabilne własności cierne – powierzchnia tarczy współpracuje z okładziną klocka. Żeliwo szare daje przewidywalne zachowanie w tarciu i dobrze współpracuje z typowymi materiałami ciernymi.
- Tłumienie drgań – tarcza jest elementem narażonym na drgania i zjawiska akustyczne (piski, wibracje). Żeliwo szare ma korzystną zdolność tłumienia drgań, co pomaga ograniczać hałas.
- Odporność na zużycie i pękanie cieplne – tarcza cyklicznie nagrzewa się i stygnie. Żeliwo szare jest powszechnie stosowane, bo w praktyce zapewnia dobrą trwałość przy rozsądnych kosztach.
Odpowiedź "z żeliwa białego" jest nieprawidłowa, ponieważ żeliwo białe ma inną strukturę i zwykle charakteryzuje się większą kruchością oraz gorszą zdolnością tłumienia drgań, co jest niekorzystne dla tarcz narażonych na udary cieplne i mechaniczne.
Odpowiedzi "ze stali stopowej" oraz "ze stali niestopowej" również nie pasują do sformułowania "klasyczne tarcze" – w typowych rozwiązaniach seryjnych standardem jest żeliwo. Stalowe tarcze mogą występować w szczególnych konstrukcjach, ale nie są najczęściej wskazywanym materiałem dla klasycznych tarcz w ujęciu podstawowym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy "klasycznych" (standardowych) tarcz, najczęściej chodzi o żeliwo szare. Warianty stalowe lub inne materiały rozważa się zwykle dopiero w kontekście rozwiązań specjalnych.
