W analizie doboru konturu fryzury trzeba jednocześnie uwzględnić: teksturę włosa (falowany), kształt twarzy (prostokątny) oraz cechę czoła (wysokie i cofnięte). Włosy falowane po naturalnym wysuszeniu zwykle zyskują objętość i skręt, dlatego linie konturu muszą "pracować" z naturalnym układem pasm, a nie opierać się na efekcie uzyskanym wyłącznie modelowaniem na szczotkę.
Dla twarzy prostokątnej celem jest najczęściej zmiękczenie krawędzi oraz optyczne skrócenie twarzy. Osiąga się to przez prowadzenie konturu w sposób, który nie wydłuża dodatkowo pionu (np. zbyt wąskie, długie linie przy policzkach), lecz dodaje łagodnych przejść i objętości w strefach, które równoważą proporcje. Przy wysokim i cofniętym czole korzystne są rozwiązania, które wprowadzają pasma w obszar czoła i zmniejszają wrażenie "odsłoniętej" wysokości (często poprzez linię wewnętrzną w przedniej strefie fryzury).
Dlatego poprawny wybór to ten rysunek, na którym kontur zewnętrzny (obrys bryły) i kontur wewnętrzny (linie widoczne we fryzurze, kierunki i rozkład pasm) wspólnie realizują korekcję: łagodzą rysy i jednocześnie pomagają zamaskować wysokie/cofnięte czoło po naturalnym wysuszeniu fal. Odpowiedź "Na rysunku 2." jest poprawna, ponieważ wskazuje wariant konturu spełniający te warunki.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe typowo z następujących powodów:
- Warianty prowadzące zbyt mocno pionowe, wąskie linie mogą wydłużać optycznie twarz prostokątną zamiast ją równoważyć.
- Warianty z mocnym odsłonięciem przedniej linii włosów mogą podkreślać wysokie/cofnięte czoło, zamiast je korygować.
- Warianty nieuwzględniające zachowania fali po wysuszeniu mogą dawać inny efekt bryły niż zakładany, przez co kontur nie spełnia funkcji korekcyjnej w praktyce.
Na egzaminie warto czytać polecenie "po naturalnym wysuszeniu" dosłownie: oceniaj, czy wskazane linie konturu będą nadal pracować korekcyjnie bez intensywnej stylizacji.
