Klif nadmorski jest formą rzeźby związaną z erozją brzegu morskiego. Najważniejszym procesem prowadzącym do jego powstania i podtrzymywania jest abrazja, czyli niszczenie (podcinanie) brzegu przez energię fal oraz ruch wody w strefie przyboju. Fale uderzają w podstawę skarpy, wypłukują i rozluźniają materiał, co sprzyja obrywom i osuwaniu się mas skalno-gruntowych. W efekcie ściana klifu cofa się, a u podnóża mogą powstawać nisze abrazyjne i rumowiska.
Pozostałe terminy odnoszą się do innych środowisk lub mechanizmów, dlatego nie są właściwe jako geneza klifu morskiego:
- Deflacja to proces eoliczny – wywiewanie drobnego materiału przez wiatr. Jest typowy dla obszarów suchych i piaszczystych (np. wydmy), a nie dla bezpośredniego kształtowania ściany klifu przez morze.
- Egzaracja wiąże się z działalnością lodowca (erozją glacjalną): żłobieniem i wyrywaniem podłoża przez masy lodu z wtopionym materiałem skalnym. Może tworzyć rynny, wygłady i inne formy glacjalne, ale nie jest procesem brzegowym morza.
- Korazja oznacza mechaniczne niszczenie podłoża przez ziarenka piasku/okruchy niesione przez czynnik (najczęściej wiatr, czasem woda). To pojęcie nie opisuje całościowo typowego procesu podcinania brzegu morskiego prowadzącego do rozwoju klifu; w kontekście wybrzeża kluczowym terminem egzaminacyjnym pozostaje abrazja.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się klif morski, pierwszym skojarzeniem powinny być fale, przybój i cofanie się brzegu, czyli właśnie abrazja.
