Kontrola elementów za pomocą sprawdzianów granicznych (często określanych jako metoda GO/NOGO) jest kontrolą atrybutową: wynik nie jest liczbą, tylko informacją, czy detal spełnia wymaganie wymiarowe.
Na czym polega cel takiej kontroli?
W praktyce produkcyjnej sprawdzian jest wykonany tak, aby odpowiadał granicom dopuszczalnego wymiaru. Dzięki temu jednym ruchem można sprawdzić, czy wymiar elementu mieści się w tolerancji, czyli między dolną a górną granicą. Z tego powodu poprawne jest stwierdzenie, że kontrola ta ma na celu ustalenie (sprawdzenie) wymiarów granicznych – w sensie potwierdzenia zgodności z granicami tolerancji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "sprawdzenie jakości elementów" – to zbyt ogólne. Sprawdzian graniczny weryfikuje przede wszystkim cechę wymiarową (zgodność z tolerancją), a nie całą jakość wyrobu (np. wygląd, wilgotność, uszkodzenia powierzchni).
- "ustalenie wymiaru rzeczywistego" – sprawdzian nie podaje wartości liczbowej. Do ustalenia wymiaru rzeczywistego używa się przyrządów wskazujących/odczytowych (np. suwmiarki, mikrometru, czujnika), a nie sprawdzianu GO/NOGO.
- "sprawdzenie nadmiarów produkcyjnych" – pojęcie "nadmiarów" nie jest typowym, precyzyjnym celem metrologicznym tej metody. Sprawdziany nie służą do oceny "nadmiaru produkcji", tylko do kwalifikacji detalu jako zgodnego lub niezgodnego wymiarowo.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "sprawdzian graniczny", szukaj odpowiedzi związanej z granicami tolerancji i oceną "mieści się/nie mieści się", a nie z pomiarem liczbowym.
