Kontrola poprawności wytyczenia punktów pośrednich łuku kołowego powinna dotyczyć tego, czy punkty te leżą w zaprojektowanych miejscach na krzywiźnie oraz czy zachowano właściwy rozstaw między kolejnymi punktami. W praktyce terenowej jedną z typowych metod takiej kontroli jest pomiar długości cięciw, czyli odcinków łączących sąsiednie punkty wytyczone na łuku.
Dlaczego cięciwy są właściwą kontrolą?
Jeżeli punkty pośrednie są poprawnie wyznaczone na łuku, to odległości w terenie pomiędzy kolejnymi punktami (cięciwy) powinny odpowiadać wartościom wynikającym z geometrii łuku i przyjętego podziału (np. stałej długości cięciw lub stałego kroku tyczenia). Taki pomiar jest bezpośrednio powiązany z położeniem punktów pośrednich, dlatego dobrze ujawnia błędy w ich rozmieszczeniu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Długość stycznej łuku – jest elementem geometrycznym związanym z wejściem/wyjściem na łuk (relacją prosta–łuk). Sama kontrola długości stycznej nie mówi wprost, czy punkty pośrednie zostały prawidłowo rozstawione na krzywiźnie.
- Wielkość kąta zwrotu stycznych – dotyczy zmiany kierunku między stycznymi, a więc kontroli relacji kierunków. Może być użyteczna w analizie geometrii trasy, ale nie stanowi najprostszej i bezpośredniej kontroli położenia punktów pośrednich wytyczonych w terenie.
- Długość promienia łuku – promień jest parametrem projektowym łuku. Jego "pomiar" w terenie nie jest typową kontrolą rozmieszczenia punktów pośrednich; nawet przy poprawnym promieniu można błędnie wytyczyć konkretne punkty (np. przesunąć je wzdłuż łuku).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy kontroli punktów pośrednich, szukaj metody, która sprawdza odległości lub zgodność między kolejnymi punktami. Najczęściej będzie to wielkość typu cięciwa (odcinek między punktami), bo jest łatwa do zweryfikowania pomiarem w terenie.
