Kontrola jakości podbudowy z kruszywa naturalnego obejmuje m.in. ocenę, czy materiał ma właściwą wilgotność do zagęszczania. W praktyce zagęszczenie nie zależy wyłącznie od liczby przejść walca, ale w dużym stopniu od tego, czy mieszanka ma wilgotność zbliżoną do wilgotności optymalnej. Zbyt suchy materiał trudno się układa i nie osiąga wymaganej gęstości, a zbyt mokry może się "pompować", rozluźniać lub tracić stateczność podczas przejazdów.
Właśnie temu służy badanie Proctora: wyznacza zależność pomiędzy wilgotnością a gęstością (lub gęstością objętościową suchą) uzyskiwaną przy określonej energii zagęszczania w warunkach laboratoryjnych. Wynik badania pozwala określić wilgotność, przy której osiąga się maksymalne zagęszczenie, a więc stan najbardziej korzystny technologicznie dla wykonywania warstwy.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi "pułapkami" z innych dziedzin:
- Odpowiedź "Rockwella" odnosi się do skali/zbioru metod pomiaru twardości materiałów (głównie metali), a nie do oceny wilgotności czy zagęszczania kruszyw.
- Odpowiedź "Vicata" dotyczy aparatu/badania związanego z cementem (np. konsystencją lub czasem wiązania zaczynu), więc nie jest to właściwe narzędzie do kontroli wilgotności mieszanek kruszywowych w podbudowie.
- Odpowiedź "VSS" kojarzona jest z badaniem płytą służącym do oceny nośności/podatności warstw (parametry odkształceniowe). To badanie terenowe dotyczy głównie ugięć/odkształceń i nie jest badaniem polegającym na sprawdzeniu wilgotności mieszanki.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: gdy pytanie mówi o wilgotności i zagęszczaniu w odniesieniu do mieszanek gruntowo-kruszywowych, najczęściej chodzi o Proctora; gdy mowa o nośności i odkształceniach warstwy w terenie – częściej pojawia się płyta VSS. Rozróżnienie tych celów badania zwykle wystarcza do pewnej odpowiedzi.
