Korektor graficzny to procesor typu equalizer, w którym regulacja odbywa się zwykle za pomocą kilku–kilkunastu suwaków. Każdy suwak odpowiada za określone pasmo częstotliwości (np. niskie, średnie, wysokie) i pozwala to pasmo wzmocnić lub osłabić. W praktyce oznacza to, że korektor graficzny kształtuje widmo częstotliwościowe sygnału – zmienia rozkład energii w funkcji częstotliwości, a więc wpływa na barwę i czytelność.
Odpowiedź "widmo częstotliwościowe sygnału." jest poprawna, bo dokładnie opisuje, co robi equalizacja: podbija lub tłumi wybrane składowe częstotliwościowe. Dzięki temu realizator może np. zmniejszyć dudnienie (zbyt dużo niskich częstotliwości), zwiększyć zrozumiałość mowy (często okolice średnich częstotliwości) albo złagodzić ostrość (nadmiar wysokich częstotliwości).
Pozostałe odpowiedzi opisują inne klasy procesorów:
- "intonację dźwięku wykonawcy." – intonacja to wysokość dźwięku (pitch). Do tego służą procesory zmiany wysokości, autotune/pitch shifter, a nie korektor graficzny. EQ może sprawić, że głos zabrzmi jaśniej lub ciemniej, ale nie przestawia nut.
- "przestrzeń w nagraniu." – wrażenie przestrzeni buduje się głównie przez pogłos, delay, wczesne odbicia oraz panoramę i relacje głośności. Korektor może pośrednio pomóc (np. przycięcie dołu w pogłosie), ale nie jest procesorem "tworzącym przestrzeń".
- "dynamikę sygnału." – dynamikę (różnice między cichymi i głośnymi fragmentami) kontroluje kompresor/limiter/ekspander/bramka. Korektor nie reaguje na poziom w czasie w taki sposób; zmienia głównie barwę przez pasma.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się hasła pasmo, częstotliwość, widmo, barwa, to zwykle dotyczy to EQ. Gdy pojawia się dynamika, próg, ratio – to kompresja. Przestrzeń sugeruje pogłos/delay, a intonacja – pitch.
