W busoli (kompasie) magnetycznej wskazanie może być obciążone dewiacją, czyli błędem wynikającym z oddziaływania pól magnetycznych wytwarzanych przez sam statek powietrzny (konstrukcja, prądy w instalacji, elementy ferromagnetyczne) na pole Ziemi. W praktyce dewiację rozróżnia się m.in. według jej przebiegu w funkcji kursu.
Korektory N–S i E–W to para regulowanych magnesów (kompensatorów) ustawionych wzdłuż osi północ–południe oraz wschód–zachód kompasu. Ich zadaniem jest przeciwdziałanie wpływowi składowej stałego (lub prawie stałego) namagnesowania statku powietrznego. Taka składowa powoduje błąd, który w typowym ujęciu ma charakter półokrężny (zmienia znak i wartość w zależności od kierunku lotu), stąd poprawna odpowiedź to: dewiacja półokrężna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Dewiacja ćwierćokrężna jest związana głównie z indukowaniem magnetyzmu w elementach z miękkiego żelaza i zwykle wymaga innego rodzaju kompensacji (np. elementów ferromagnetycznych/układów kompensacyjnych innych niż same magnesy N–S i E–W).
- Dewiacja okrężna (w rozumieniu składowej stałej niezależnej od kursu) nie jest typowo celem regulacji parą korektorów N–S/E–W w taki sposób, jak dewiacja półokrężna; pojęcie bywa też używane niespójnie w materiałach, co sprzyja pomyłkom.
- Błędy końcowe nie opisują standardowego rodzaju dewiacji korygowanej magnesami kompensacyjnymi; to pojęcie nie jest właściwą kategorią dla działania korektorów N–S i E–W.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawiają się dwa korektory opisane osiami N–S i E–W, najczęściej chodzi o kompensację błędów wynikających ze stałej magnetyzacji i o rozpoznanie właściwego rodzaju dewiacji, a nie o ogólne "błędy kompasu".
